onesqueakingmouse

The Barefoot College

2012-01-03T21:57:00.000+02:00

ΑΝΩΝΥΜΟΙ - 1η ΦΑΣΗ - ΠΟΛΕΜΟΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ

2011-08-18T00:43:00.000+03:00

201? - The Fall of Capitalism

2011-08-11T00:39:00.000+03:00

Η Χούντα δεν τελείωσε το ΄73

2011-06-30T01:13:00.000+03:00

Dead Kennedys vs Gil Scott Heron - "Revolution Uber Alles"

2011-05-28T23:34:00.000+03:00

#SpanishRevolution

2011-05-28T14:48:00.000+03:00

Νερό & Αλάτι - Ενα τραγούδι για τους 300

2011-03-02T21:44:00.001+02:00

Doomsday

2011-02-02T23:17:00.000+02:00

Egypt

2011-02-02T22:42:00.000+02:00

Άς Λήξουν...

2010-12-16T00:54:00.006+02:00

Δανεισμένο από το βυτίο.

Πολυτεχνείο

2010-11-17T23:14:00.001+02:00

(Ευχαριστώ τη lucha για άλλη μια φορά, που ξετρυπώνει τέτοια άσματα-διαμάντια.)

Καλημέρα Ελλάδα

2010-10-20T20:39:00.000+03:00

The Battle For Attica Square - Greece

2010-10-07T20:14:00.000+03:00

Party!

2010-06-16T22:54:00.000+03:00

Flotilla Survivor

2010-06-03T23:19:00.001+03:00

Freedom Flotilla under attack in International waters

2010-06-03T22:47:00.000+03:00

I am the Resistance

2010-06-03T22:46:00.001+03:00

ΠΑΣΧΑΛΙΝΟ ΜΠΑΖΑΡ ME TO ΞΕΜΠΛΟΓΚΑΡΙΣΜΑ

2010-03-11T10:09:00.003+02:00

Σάββατο 13 και Κυριακή 14 Μαρτίου, στο φιλόξενο Cabaret Voltaire στην οδό Μαραθώνος 30 στο Μεταξουργείο.

Για δυο μέρες θα μπορούμε όλοι να βοηθήσουμε στην προσπάθεια του xeblogαρίσματος για την ενίσχυση τόσο των άπορων φυλακισμένων όσο και των μαμάδων με τα παιδάκια έως 3 ετών που βρίσκονται στις φυλακές της Θήβας.

Στο μπαζάρ θα πωλούνται λαμπάδες, βιβλία, διακοσμητικά, κοσμήματα, αλλά και εδέσματα -ευγενική προσφορά από τους Δρόμους Ζωής. Μπορείτε να φέρετε επίσης, είδη πρώτης ανάγκης για τις κρατούμενες και τα μωρά, όπως πάνες, είδη προσωπικής υγιεινής, παιχνίδια, βρεφικά ρούχα, φόρμες γυμναστικής, τηλεκάρτες.

Από τις 11 το πρωί ως τις 8 το βράδυ, σας περιμένουμε εκεί!

Εξάρχεια.

2009-12-14T18:21:00.001+02:00

Η «νύχτα των κρυστάλλων»

2009-12-12T01:15:00.003+02:00

Μια περίφημη σύνοψη, των όσων βιώσαμε τις τελευταίες μέρες, από την ομάδα νομικής βοήθειας:

Η «νύχτα των κρυστάλλων» για τα δημοκρατικά δικαιώματα

Οι διαδηλώσεις της 6^ης και 7^ης Δεκεμβρίου πρακτικά απαγορεύτηκαν.

- Γενικεύτηκε η πρακτική των προληπτικών προσαγωγών.

Η πρακτική των μαζικών «προληπτικών προσαγωγών» περιμετρικά των συναθροίσεων, αποτελεί τμήμα ενός ευρύτερου σχεδιασμού, αποτροπής των πολιτών από τη συμμετοχή στη διαδήλωση και διενέργειας ενός εκτεταμένου φακελώματος. Και εξηγούμαστε:

Σε τι συνίσταται αυτή η περίφημη «πρόληψη», όταν σε ένα εντυπωσιακά μεγάλο αριθμό προσαχθέντων (800 εν προκειμένω), ελάχιστες είναι οι περιπτώσεις που συνδέονται τελικά με υπόνοιες τέλεσης αδικημάτων; Γίνεται προφανές ότι το μόνο που συνέχει όλες τις επιμέρους περιπτώσεις, είναι η εκτίμηση των αστυνομικών πως οι προσαχθέντες όδευαν προς τη διαδήλωση ή πως αποχωρούσαν από αυτήν.

Πρακτικά, οι «προληπτικές προσαγωγές», που συνήθως συνοδεύτηκαν από «σωφρονιστικό» ξυλοδαρμό, είχαν ως στόχο την αποτροπή των πολιτών από τη συμμετοχή στην πορεία, και μάλιστα στην κλίμακα που πραγματοποιήθηκαν, ισοδυναμούν με απαγόρευση της πορείας. Είναι χαρακτηριστικά άλλωστε τα αδικήματα για τα οποία κατηγορούνται στην πλειοψηφία τους όσοι τελικά συνελήφθησαν: αντίσταση, επειδή διαμαρτυρήθηκαν για τον ξυλοδαρμό τους, απείθεια, επειδή αρνήθηκαν να υποβληθούν σε δακτυλοσκόπηση που παράνομα τους ζητούνταν, διατάραξη της κοινής ειρήνης, επειδή συμμετείχαν στη διαδήλωση…

Περαιτέρω, στη Γενική Ασφάλεια, μέλη της Ομάδας Νομικής Βοήθειας που βρέθηκαν εκεί είτε ως συνήγοροι είτε ως προσαχθέντες, έγιναν μάρτυρες του τελευταίου σκέλους της περίφημης αυτής «πρόληψης»: Για κάθε προσαχθέντα, έστω και αν αυτός εν συνεχεία αφηνόταν ελεύθερος ελλείψει ενοχοποιητικών στοιχείων, σχηματίστηκε προσωπικός φάκελος. Είναι σαφές ότι η Ασφάλεια συγκροτεί μια φρονηματική βάση δεδομένων, μια ανοιχτή επανάληψη του γνωστού φακελώματος.

- Οι προσαγωγές συνοδεύτηκαν από την επίσης παράνομη και αντισυνταγματική στέρηση των κρατουμένων από την πρόσβαση σε συνήγορο, ενώ ακόμα οι ανήλικοι κρατούμενοι στερήθηκαν της επικοινωνίας με τους γονείς τους. Οι ευρισκόμενοι επί ώρες έξω από τη ΓΑΔΑ συνήγοροι και γονείς δεν πληροφορούνταν καν για το αν πράγματι κρατούνται οι συλληφθέντες που αναζητούσαν. Από πολλούς ελήφθησαν απολογίες υπό αυτές ακριβώς τις συνθήκες.

Επί της ουσίας διενεργήθηκε μια συλλογική αστυνομική προανάκριση, εν κρυπτώ και κατ’ αποκλεισμό κάθε δικαιώματος υπεράσπισης και εν γένει έννομης προστασίας.

- Ενεργοποιήθηκε ο «κουκουλονόμος» κατά (ακόμη και ανηλίκων) διαδηλωτών. Η διασταλτική ερμηνεία της έννοιας «κουκούλα» περιλαμβάνει για τους εισαγγελείς μαντήλια, φουλάρια, ακόμη και το γιακά του παλτό (!) που χρησιμοποιήθηκαν από τους διαδηλωτές ως φίλτρο προστασίας απέναντι στη ρίψη δακρυγόνων. Είναι σαφές ότι οι διακηρύξεις του Υπουργού περί κατάργησης του ανεκδιήγητου νομοθετήματος παραμένουν επικοινωνιακό προπέτασμα, τη στιγμή που καμιά διαδικασία δεν έχει δρομολογηθεί για την κατάργησή του. Αντιθέτως η κατασταλτική πολιτική του Υπουργείου ευνοεί την εφαρμογή του από τους δικαστικούς λειτουργούς.

Οι εξαγγελίες του Υπουργού για την κατάργηση του κουκουλονόμου, των ασφυξιογόνων και της ανωνυμίας των αστυνομικών, μετά την εμπειρία των τελευταίων ημερών, μόνο ως κακόγουστη φάρσα μπορούν να εκληφθούν από τους διαδηλωτές και την κοινή γνώμη. Η υποτιθέμενη δημοκρατική πολιτική βούληση του Υπουργού παραπέμπεται προφανώς σε άγνωστο χρόνο, αφού όλες οι καταργηθησόμενες διατάξεις εφαρμόστηκαν αφειδώς και αποτέλεσαν τον κανόνα.

- Ασκήθηκε, σε συνέχεια της σωματικής κακοποίησης, έντονη ψυχολογική βία-βασανιστήρια και προσβολή της γενετήσιας αξιοπρέπειας σε όλα τα ανήλικα παιδιά που συνελήφθησαν στο πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο την 7^η Δεκεμβρίου με σωρεία κατηγοριών από τους διατεταγμένους αστυνομικούς στην Πέτρου Ράλλη. Η εισαγγελέας ανηλίκων που άσκησε την ποινική δίωξη, ενοχλήθηκε ιδιαιτέρως με την γνωστοποίηση της ανωτέρω καταγγελίας από τους συνηγόρους υπεράσπισης, στους οποίους είπε ότι αυτό είναι το τελευταίο που θα έπρεπε να τους απασχολεί(!), συγκαλύπτοντας τα εγκλήματα των αστυνομικών και εφαρμόζοντας επιλεκτικά τη δικαιοσύνη. Αγαστή συνεργασία αστυνομικών και εισαγγελικών λειτουργών, οι οποίοι άσκησαν ποινική δίωξη για «όλη την οικογένεια» (για παραμέληση εποπτείας ανηλίκου) και δεν παρέλειψαν φυσικά να νουθετούν τους γονείς για τη συμμετοχή των παιδιών τους στη διαδήλωση.

- Αμφισβητήθηκε έμπρακτα ο θεσμός του πανεπιστημιακού ασύλου, κατά παράβαση της κείμενης νομοθεσίας, με δυνάμεις της αστυνομίας να επιχειρούν και να ματαιώνουν Γενικές Συνελεύσεις των Φοιτητικών Συλλόγων (ΑΣΟΕΕ), να επεμβαίνουν και να διενεργούν συλλήψεις εντός του προαύλιου χώρου των Πανεπιστημίων (ΑΠΘ, Νομική Αθήνας). Η de facto άρση του ασύλου προδιαθέτει και «νομιμοποιεί» τη de jure κατάργησή του.

- Απελευθερώθηκαν ανεξέλεγκτοι κρατικοί και παρακρατικοί μηχανισμοί. Στη διαδήλωση της 6^ης Δεκεμβρίου καταγράφηκαν από δημοσιογραφικές κάμερες δύο απόπειρες ανθρωποκτονίας από αστυνομικούς των μηχανοκίνητων σωμάτων, οι οποίες μάλιστα καλύφθηκαν στη συνέχεια πολιτικά από το Υπουργείο. Παράλληλα, εκατοντάδες άνθρωποι της ασφάλειας με πολιτική περιβολή επιστρατεύτηκαν για την παρακολούθηση των διαδηλωτών και σε μεγάλο αριθμό περιπτώσεων προέβησαν σε χειροδικίες και συλλήψεις, χωρίς φυσικά να αποκαλύπτουν τα προσωπικά τους στοιχεία. Στο πλευρό της αστυνομικής καταστολής εμφανίστηκαν παρακρατικοί μηχανισμοί, με καταγεγραμμένο παράδειγμα την περίπτωση των Χανίων, όπου κουκουλοφόροι απειλούσαν τους διαδηλωτές μέσα από τις τάξεις της αστυνομίας.

- Στο πλαίσιο της «προληπτικής πολιτικής», η εισβολή των δυνάμεων της Αστυνομίας με προτεταμένα πυροβόλα στον πολιτικό-πολιτιστικό χώρο ΡΕΣΑΛΤΟ καθώς και στο δημαρχείο του Κερατσινίου, όπου είχαν συγκεντρωθεί διαμαρτυρόμενοι για την ανωτέρω εισβολή πολίτες και οι συλλήβδην συλλήψεις των παρευρισκόμενων, εμπεριέχουν σαφώς πρόθεση δημιουργίας κλίματος ενόψει των διαδηλώσεων για τη δολοφονία Γρηγορόπουλου, στέλνοντας το μήνυμα σε όσους τυχόν προτίθενται να δραστηριοποιηθούν σε χώρους πολιτικής και κοινωνικής διαμαρτυρίας. Το δόγμα Χρυσοχοϊδη «η ασφάλεια συνάδει με την ελευθερία», στην πράξη ισχύει ως «η ελευθερία οδηγεί στην Ασφάλεια».

Αν και δεν έχει αναθεωρηθεί το Σύνταγμα στη Βουλή, στην πράξη, τις τελευταίες μέρες, «αυτές τις μέρες που ήταν του Αλέξη», καταστρατηγήθηκαν δικαιώματα, αλλοτριώθηκαν θεσμοί, δούλεψαν ανεξέλεγκτα μηχανισμοί, ποινικοποιήθηκαν φρονήματα και προθέσεις, ανασύρθηκαν δικτατορικά κατάλοιπα, απασφαλίστηκαν δισταγμοί δεκαετιών, φόρεσαν κουκούλα στην ελευθερία, την εγκάλεσαν, έσπασαν την πόρτα, μπήκαν μέσα, τη συνέλαβαν, την φακέλωσαν, την παρέπεμψαν σε εισαγγελέα και ανακριτή.

Θεωρούμε αυτονόητα τα αιτήματα: της παύσης της παράνομης πρακτικής των προσαγωγών – της καταστροφής των φακέλων– της κατάργησης του κουκουλονόμου – της υπεράσπισης και διεύρυνσης του πανεπιστημιακού ασύλου – της κατάργησης των δακρυγόνων και χημικών – της υποχρέωσης των αστυνομικών να φέρουν διακριτικά – της τιμωρίας των αστυνομικών που έχουν επιδοθεί σε βασανισμούς και βία κατά διαδηλωτών – της διάλυσης των παρακρατικών μηχανισμών.

ΟΜΑΔΑ ΝΟΜΙΚΗΣ ΒΟΗΘΕΙΑΣ

http://legalaidgroup.blogspot.com

επικοινωνία: legalaidgroup@gmail.com

Νέα Αστυνομία

2009-11-19T20:44:00.003+02:00

Από το "Έχουμε Πόλεμο".
Μια ευγενική προσφορά του Δρος Φλάντζα.

Ε, λοιπόν, ναι! Κ.Ο.Τ.Ε.Σ τσιμπητό!

2009-09-24T22:33:00.003+03:00

Επιτέλους! Τώρα ξέρω τί να ψηφίσω!

Ευχαριστώ ιδιαιτέρως την αγαπητή Ίνκο, που επισήμανε τον εκλεκτό αυτό συνδυασμό και με έβγαλε από κάθε δίλημμα...

Τα χέρια όλων μας είναι ήδη βαμμένα με αίμα.

2009-08-22T00:39:00.018+03:00

Κάθε μέρα που περνάει και μια καινούρια φρικαλέα είδηση. Μια καινούρια κτηνωδία.
Κάθε μέρα που περνάει, αναρωτιέμαι: Είναι δυνατόν να είναι όλοι τόσο αναίσθητοι, τόσο αδιάφοροι, τόσο τυφλοί? Δεν έχω στο μυαλό μου μόνο τους καθ' επάγγελμα μισαλλόδοξους και τους κάθε λογής φασίστες . Κυρίως φρίττω με την μεγάλη, απαθή, αποχαυνωμένη και σιωπηρή πλειοψηφία της Ευρώπης. Μιας Ευρώπης με κοντή μνήμη, για την οποία το Ολοκαύτωμα μετατράπηκε από καιρό σε κερδοφόρα τουριστική επιχείρηση.

Ζούμε κακές ιστορικές στιγμές. Ξαναζούμε την εποχή του μεσοπολέμου. Η ιστορία επαναλαμβάνεται πανομοιότυπη και κανενός δεν ιδρώνει το αυτί.
Ένα παγκόσμιο κράχ τότε. Μια διεθνής, προδιαγεγραμμένη- άν όχι προγραμματισμένη- οικονομική κρίση σήμερα.
Οι αποδιοπομπαίοι τράγοι στο πρόσωπο των Εβραίων τότε. Οι μετανάστες και οι πρόσφυγες στο στόχαστρο τώρα.
Αδυσώπητη προπαγάνδα με κάθε διαθέσιμο μέσο, σε συνδυασμό με λογοκρισία. Σήμερα αρκεί ο έλεγχος της τηλεόρασης και των εφημερίδων.
Άνοδος του φασισμού, ξενοφοβία, ρατσισμός, συντηρητική στροφή,καταστολή. Το 2009, αποθρασυμμένοι νοσταλγοί του Χίτλερ και του Μουσολίνι κατεβαίνουν στις εκλογές. Ο σκοταδισμός είναι και πάλι εδώ.

Η Ιταλία είναι μια χώρα στην οποία οι εξελίξεις είναι πολύ ενδεικτικές. Δυστυχώς, η αποκρουστική πολιτική πορεία της των τελευταίων ετών, γίνεται παράδειγμα προς μίμηση και ανοίγει την όρεξη στην εγχώρια εξουσία για επιβολή παρόμοιων αυταρχικών μέτρων - για την επιβολή της "τάξης και ασφάλειας" .
Ο οργιώδης Μπερλουσκόνι κερδίζει πέρσι για τρίτη φορά τις εθνικές εκλογές, αγκαλιά με τους ακροδεξιούς της Λέγκας του Βορά. Η Ρώμη μετά από δεκαπέντε χρόνια προοδευτικών δημοτικών αρχών, εκλέγει δήμαρχο τον Τζιάνι Αλεμάνο, προερχόμενο από το παλιό Ιταλικό νεοφασιστικό κίνημα MSI. Κερδίζει τις εκλογές υποσχόμενος να απελάσει 20.000 αλλοδαπούς και να "καθαρίσει" την πόλη. Με το που εκλέγεται, δηλώνει πως προτίθεται να οπλίσει την δημοτική αστυνομία. Λίγους μήνες μετά, τον Ιούνιο του 2008, αντιδρά στην διοργάνωση του Gay pride της Ρώμης, θεωρώντας την επίδειξη της σεξουαλικής ταυτότητας "επιθετική και διόλου εποικοδομητική".
Στο μεταξύ, το καινούριο νομοσχέδιο για την μετανάστευση, επεξεργάζεται. Ο Μπερλουσκόνι ανακαλύπτει νέο εσωτερικό εχθρό στο πρόσωπο των Ρομά, πολλοί εκ των οποίων έχουν Ρουμανική καταγωγή. Συζητά την πρόθεση της κυβέρνησής του να προχωρήσει σε δακτυλοσκόπηση όλων των τσιγγάνων, συμπεριλαμβανομένων των παιδιών, ανεξάρτητα από την διάπραξη ή όχι αδικήματος. Η Unisef, χλιαρά, δηλώνει απλώς σαστισμένη και ανήσυχη. Το καλοκαίρι του 2008, ένοπλοι κάτοικοι της Νάπολι, πυρπολούν τις σκηνές των τσιγγάνων. Σήμα κινδύνου από τη Διεθνή Αμνηστία. Απελάσεις, ξυλοδαρμοί και δολοφονίες Ρουμάνων μεταναστών, καταγράφονται ήδη από τα τέλη του 2007. Ειδικότερα στους Ρομά, ο Αλεμάνο επιφυλάσσει φέτος τον Φεβρουάριο μια έκπληξη. Επιβλέπει προσωπικά την κατεδάφιση τριάντα καταυλισμών τους, με πρόσχημα την εγκληματικότητα. Για τα αυξημένα κρούσματα βιασμών στην Ρώμη, η πρόταση του επίσης ακροδεξιού υπουργού Ρομπέρτο Καλντερόλι, είναι ο χειρουργικός ευνουχισμός των βιαστών-άλλη μια πρωτοποριακή ιδέα, που είχε για πρώτη φορά καταθέσει ο ίδιος, το 2005. Επόμενο μέτρο που συζητήθηκε σε πολλά δημοτικά διαμερίσματα της Ρώμης, ήταν οι αυτόνομες περιπολίες, οργανωμένες από ομάδες πολιτών. Αυτά βέβαια είναι ψύλλου πήδημα, μπροστά στις αποφάσεις του Καβαλιέρε να κατεβάσει το στρατό στους δρόμους της Ιταλίας, για να εδραιώσει την τάξη. Η θύελλα αντιδράσεων, ακόμα και στους κόλπους των καραμπινιέρων, δεν πτόησε τον Ιταλό Πρωθυπουργό, που εφάρμοσε το μέτρο "δοκιμαστικά" για ένα έτος. Το πρόσφατο νομοσχέδιο για την μετανάστευση, αποκαλύπτει εντελώς τις απολυταρχικές διαθέσεις του Μπερλουσκόνι. Το πογκρόμ έχει βέβαια ξεκινήσει από την πρώτη εβδομάδα της θητείας της νέας Ιταλικής Κυβέρνησης . Με λογικές απαρτχάιντ, προσπαθούν από τον Οκτώβριο του 2008, να δημιουργήσουν τάξεις αποκλειστικά για παιδιά μεταναστών. Μετά τις αντιδράσεις Εκκλησίας, αντιπολίτευσης και τύπου, το μέτρο δεν μπαίνει σε λειτουργία. Αλλάζουν έτσι τον κανονισμό λειτουργίας των σχολείων, ώστε από το 2010 να εφαρμόζεται ποσόστωση, με μάξιμουμ για τα παιδιά των αλλοδαπών, το 30% επί του συνόλου των μαθητών ενός σχολείου.
Οι Ιταλοί γιατροί αντιδρούν, όταν καλούνται να "καρφώνουν" τους μετανάστες χωρίς άδεια παραμονής που ζητούν την βοήθειά τους. Οι δημόσιοι λειτουργοί υποχρεώνονται επίσης, να μετατραπούν σε καταδότες, άν αντιληφθούν "παράνομο μετανάστη". Η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους πρόσφυγες, εκφράζει την ανησυχία της για την κατάσταση στην Ιταλία. Μπαράζ ρατσιστικών μέτρων, γυρνούν τη χώρα 70 χρόνια πίσω. Στρατόπεδα συγκέντρωσης που κατ΄ευφημισμό ονομάζονται κέντρα αρωγής, αυξημένα πρόστιμα, φυλάκιση επί μακρόν. Μετά από συμφωνία με τη Λιβύη, με κυνισμό εφαρμόζεται ήδη η απευθείας απέλαση και ο καταναγκαστικός επαναπατρισμός όσων επιχειρούν να μπούν στην Ιταλία διασχίζοντας την Μεσόγειο. Ακόμη και όσοι δικαιούνται πολιτικό ασύλο, δεν έχουν καν την ευκαιρία να αιτηθούν την χορήγησή του. Η Λιβύη, χώρα που δεν έχει υπογράψει τη Συνθήκη της Γενεύης, φυλακίζει επίσης τους μετανάστες χωρίς άδεια παραμονής, σε στρατόπεδα συγκέντρωσης-Νταχάου. Σύμφωνα με εφημερίδες της Νιγηρίας, κρατικοί αξιωματούχοι καταγγέλουν την Λιβύη για την εν ψυχρώ και με συνοπτικές διαδικασίες εκτέλεση, περίπου σαράντα ανθρώπων που επεχείρησαν να περάσουν στη χώρα, από τις αρχές Αυγούστου.

Κι άν όλα αυτά σε κάποιους φαίνονται πως συμβαίνουν σε άλλον πλανήτη, τα ίδια ακριβώς γίνονται εδώ και καιρό δίπλα μας, αλλά κλείνουμε τα μάτια, κατεβάζουμε το κεφάλι και σιωπούμε - κοιτάμε τη δουλειά μας.
ΛΑΟΣ: 7% . Οι μαχαιροβγάλτες της Χρυσής Αυγής, αγκαλιά με τα φιλαράκια τους των ΜΑΤ. Οι νεοναζί κατεβαίνουν στις εκλογές και ψηφίζονται από χιλιάδες. Ένοπλες συμμορίες ρατσιστών μεταμφιέζονται σε επιτροπές κατοίκων. Απαγορεύουν στα αλλοδαπά παιδάκια να παίζουν δίπλα στα ελληνάκια και κλείνουν ετσιθελικά τις δημόσιες παιδικές χαρές. Προπηλακίζουν καλλιτέχνες και απαγορεύουν πολιτιστικές εκδηλώσεις, με την ανοχή της αστυνομίας. Επιτίθενται σε στέκια και καταλήψεις. Χειροβομβίδες πέφτουν στο κέντρο της Αθήνας, σε στέκια μεταναστών- όλοι σφυρίζουν αδιάφορα. Μπράβοι ποτίζουν βιτριόλι την μετανάστρια που τόλμησε να συνδικαλιστεί - η υπόθεση μπαίνει στο αρχείο. Εξαθλιωμένοι άνθρωποι μένουν σε τρώγλες και άθλια κτίρια. Η λύση που βρίσκει το κράτος είναι να τους κυνηγήσει για να τους "σκουπίσει". Ο καταυλισμός των Αφγανών στην Πάτρα, όχι μόνο εκκενώνεται και καταστρέφεται, αλλά πυρπολείται από τις ίδιες τις "αρχές", που ακολουθούν τακτικές μαφίας. Ανήλικοι πρόσφυγες, έγκυες γυναίκες, μωρά, απάγονται και μεταφέρονται στα ελληνικά στρατόπεδα συγκέντρωσης της ντροπής. Εξευτελίζονται και κακοποιούνται, φυλακίζονται σα ζώα, χωρίς καμμία πρόσβαση όχι μόνο σε διερμηνείς και δικηγόρους, αλλά και σε τουαλέτα, νερό, τρόφιμα. Στην Πέτρου Ράλλη, οι άνθρωποι πεθαίνουν κάθε μέρα, προσπαθώντας να κερδίσουν ένα μπακαλόχαρτο που θα τους εξασφαλίσει λίγες έστω μέρες ακόμα, παραμονή στην Ελλάδα. Στα ναρκοπέδια του Έβρου, δεκάδες οι άγνωστοι διαμελισμένοι νεκροί. Ο Πρωθυπουργός προβληματίζεται. Αναρωτιέται μήπως πρέπει να οπλίσει την δημοτική αστυνομία και τους σεκιουριτάδες. Στο μεταξύ, τα κανάλια και ο τύπος επικροτούν και επιβραβεύουν τις ομάδες πολιτοφυλάκων που περιπολούν μόνοι τους στις περιοχές τους, παρακολουθούν, ανακρίνουν ή και συλλαμβάνουν όποιον τους φανεί ύποπτος ή ξένος, αντικαθιστώντας αυτόκλητα αστυνομία, εισαγγελέα, δικαστή. Από την δεκαετία του 90 εξάλλου, οι Ελληνάρες συνήθιζαν να παίρνουν το νόμο στα χέρια τους. Όπως τότε που ένα ολόκληρο χωριό απαγόρευσε την κυκλοφορία στους Αλβανούς, μετά τις 9 το βράδυ...

Δεν ήξεραν.
Δεν άκουσαν.
Δεν είδαν.

- Οι Γερμανοί πολίτες που ανέβασαν τους Εθνικοσοσιαλιστές στην εξουσία και οι Ιταλοί που ψήφισαν τους Φασίστες , την δεκαετία του ΄30.

Δεν πήραν χαμπάρι.
Δεν είχαν ιδέα...

-Για τα τάγματα εφόδου των ναζί και τους Μελανοχίτωνες του Μουσολίνι- Για τη ρατσιστική του νομοθεσία το ΄38 -Για τα γκέτο των Εβραίων- Για την νύχτα των κρυστάλλων-Για την γενοκτονία στο Άουσβιτς και το Μπούχενβαλντ- Για την εξόντωση των τσιγγάνων, των ομοφυλόφιλων, των διαφωνούντων, στα ίδια αυτά στρατόπεδα.

Κανείς δεν είχε καταλάβει τίποτα.
Κανείς δεν είχε υποψιαστεί.
Όλοι ήταν αθώοι.
Όπως και σήμερα.

Τρείς βδομάδες βρίσκονταν στα νερά της Μεσογείου, εβδομηνταπέντε πρόσφυγες, χωρίς νερό και τρόφιμα, σε χαλασμένο σκάφος. Τρεις βδομάδες τους έβλεπαν τα πλοία που περνούσαν και ΚΑΝΕΝΑ δε σταμάτησε να τους περιμαζέψει. Άντρες, γυναίκες, μωρά. Πέθαναν ένας ένας, από πείνα κι από δίψα.
Ο παμπάλαιος ηθικός κανόνας και υποχρέωση του καπετάνιου, που όριζε τη διάσωση των ναυαγών, δεν υφίσταται πλέον. Κατασπαράχθηκε από τους νόμους της Ευρώπης-Φρούριο και την γενικευμένη απανθρωπιά.

Έκτη Εκστρατεία

2009-04-09T11:57:00.000+03:00

Το Ξε-μπλογκάρισμα, συναντιέται αυτό το Σάββατο 11/4, στις 17.30 στην "Αυλή του Πέτρου", Πλαταιών και Λεωνίδου στον Κεραμεικό.

Έχουμε πολλά να πούμε κι άλλα τόσα να κάνουμε .
Η ομάδα που δημιουργήθηκε για να συνδράμει τις μητέρες που κρατούνται στις γυναικείες φυλακές με τα μωρά τους, αλλά και τις άπορες κρατούμενες, πρέπει να μεγαλώσει. Οι ανάγκες στις φυλακές είναι τεράστιες. Πράγματα που μπορούμε να φέρουμε άμεσα, στη συνάντηση:

Πάνες. Παιδικά σαμπουάν. Πούδρες.
Λαδάκια. Μωρομάντηλα. Παιδικές τροφές. Παιδικά ρούχα για μωρά έως τριών ετών.
Παιχνίδια. Σερβιέτες. Σαμπουάν. Οδοντόκρεμες.
Σαπούνια. Αφρόλουτρα. Τηλεκάρτες.
Υγρα καθαρισμού γενικής χρήσης. Βιβλία.
Βιβλια ξενόγλωσσα. Περιοδικά. Φόρμες και άνετα ρούχα.
Σαγιονάρες. Εσώρουχα. Τσιγάρα.

Υπάρχει επίσης ανάγκη για κάποιο εξοπλισμό στα κελιά και στο σχολείο που λειτουργεί για τις γυναίκες:

Ανεμιστήρες........1 εκτυπωτής........ηλεκτρικά καλοριφέρ
Εξοπλισμός κουζίνας........1 προτζέκτορας.......πανί προβολής
1 laptop....................μπασκέτες...............φιλέ βόλλεϋ
σπόροι λουλουδιών...............μικρά φυτά

Στην τελευταία επίσκεψη στις Φυλακές της Θήβας, η Κοινωνική Λειτουργός μας παρέδωσε αυτό το γράμμα, γραμμένο από μια από τις έγκλειστες κοπέλες.
Ο λυρισμός και η τρυφεράδα του, αγγίζουν ακόμα και τον συνήθως κυνικό ποντικό...

Πρωταπριλιά!

2009-03-30T10:11:00.000+03:00

Πρωταπριλιάτικη Κουκουλοφορία

2009-03-24T10:42:00.007+02:00

Δεν θα μας τρελλάνουν αυτοί.
Εμείς θα τους τρελλάνουμε!

Γνωστός κουκουλοφόρος τρομοκράτης, ετοιμάζεται να εξυβρίσει τις αρχές.

Την Τετάρτη 1η Απριλίου, φοράμε τα σκουφιά, τα γυαλιά, τα κασκόλ, τις μουτσούνες μας και κάνουμε τη δική μας, ειρηνική φάρσα στους υστερικούς τρομολάγνους των ημερών.

Ελάτε από το imeratiskoukoulas.blogspot.com και κάντε τις προτάσεις σας για την οργάνωση και προώθηση της Πρωταπριλιάτικης Κουκουλοφορίας.

Ένα γέλιο, θα τους θάψει!

R.I.P.

2009-03-19T21:50:00.006+02:00

Καταγγελία προς τον συνήγορο του πολίτη
της κρατούμενης Γκουλιώνη Αικατερίνης
Ελεώνας Θηβών (20-02-09),

Είμαι 41 ετών σήμερα, εξαρτημένη από την ηρωίνη από τα 17 μου. Τόσα χρόνια αρρώστια και εξάρτηση από μία ουσία που αν δεν την είχα δε θα μπορούσα να είμαι όρθια για να δύναμαι να εργαστών, για να μπορέσω να ζήσω.

Τον χειρότερο εφιάλτη, όμως, που οι περισσότεροι άνθρωποι θεωρούν αυτονόητο συνεπακόλουθο της εξάρτησης, δεν είχα ποτέ φανταστεί ότι θα τον ζήσω έτσι όπως τον ζω και όπως καθημερινώς απειλούμαι ότι μπορεί ανά πάσα στιγμή να υποστώ.

Αυτό το «αυτονόητο συνεπακόλουθο της εξάρτησης», λοιπόν, είναι η φυλάκιση η οποία, ουσιαστικά σημαίνει την αιχμαλωσία και την ομηρία μου από τους δεσμοφύλακες που ελέγχουν κι επεμβαίνουν ακόμη και στα γεννητικά μου όργανα και στ’ απόκρυφα σημεία του σώματός μου.

Όποτε μπαίνω στην φυλακή είτε γιατί εισάγομαι πρώτη φορά είτε γιατί επιστρέφω από δικαστήριο είτε γιατί πήγα νοσοκομείο δέχομαι την εξής επίθεση, η οποία ονομάζεται «έρευνα»:

Η δεσμοφύλακας με υποχρεώνει να βγάλω όλα μου τα ρούχα, με βάζει να σκύψω, ν’ ανοίξω τους γλουτούς, να βήξω και παρατηρεί τον πρωκτό μου. Πολλές φορές βρίσκει ευκαιρία να παρατηρήσει γυμνό σώμα και με κοιτάει καλά καλά, μου φέρεται προσβλητικά, ειρωνικά, θρασύτατα, σα να’ μαι το τελευταίο σκουπίδι.

Μετά μου δίνουν άλλα ρούχα, από την αποθήκη τους, παράτερα και εξευτελιστικά, μου παίρνουν το σουτιέν γιατί, λέει, «απαγορεύεται» να το φοράω στην απομόνωση γιατί λέει, δήθεν μπορεί να…αυτοκτονήσω μ’ αυτό, μου δίνουν παπούτσια μεγαλύτερο μέγεθος απ’ το δικό μου και περπατάω σαν παλιάτσος και με οδηγούν στο φαρμακείο. Εκεί, με βάζουν να καθίσω σε γυναικολογική καρέκλα και η δεσμοφύλακας βάζει το δάχτυλό της στο αιδοίο μου μέσα στον κόλπο. Στην συνέχεια υποχρεούμαι να ουρήσω μπροστά στην δεσμοφύλακα για να κάνουν το ναρκωτέστ.

Μια φορά, στο χαρτί που ήταν τοποθετημένο στην γυναικολογική καρέκλα όπου μ’ έβαλαν να κάτσω είδα μία τρίχα από προηγούμενη ερευνηθείσα. Η αποστείρωση στα εργαλεία τους είναι κάτι που ενίοτε θυμούνται. Σε άλλες βάζουν διαστολείς και σκουριασμένους, πολλές φορές, τους βάζουν το δάχτυλό τους και συγχρόνως πιέζουν προς τον ορθό ή και από επάνω στη βουβωνική χώρα σε σημείο που η κρατούμενη να πονάει. Τα ειρωνικά σχόλια και τα σόκιν «αστειάκια» των δεσμοφυλάκων δεν λείπουν από το «ρεπερτόριό» τους…

Προσφάτως που αρνήθηκα την κολπική έρευνα και από τον γυναικολόγο, διότι ανεξαρτήτου μορφώσεως, ειδικεύσεως και μορφωτικού επιπέδου το να σου χώνει ο καθείς τα δάχτυλά του είναι τουλάχιστον «απρεπές», θα έλεγα, και ζητούσα υπερηχογράφημα, με απείλησαν ότι θα με δέσουν όλη νύχτα με τη χειροπέδα στο κάγκελο και αυτή την απειλή συγκεκριμένα την ξεστόμισε η δεσμοφύλακας που τελεί χρέη…νοσοκόμας στο Κατάστημα Κράτησης Γυναικών Ελεώνα Θηβών (Κ.Κ.Γ.Ε.Θ.) Γκαβάνα Στέλα παρουσία της υπαρχιφύλακα Σαμπάνη Σωτηρίας, μου είπε πως αφού είμαι κρατούμενη πρέπει να δεχτώ την κολπική κι αυτή που δεν είναι, είναι «άλλο πράμα». Εν ολίγοις αυτό που μου είπαν και λένε είναι ότι αφού είμαι κρατούμενη πρέπει να μου κάνουν ότι θέλουν και να μην αντιδράω.

Με οδήγησαν στην υποδιευθύντρια Καφρίτσα Αγλαϊα, η οποία μου είπε πως αφού αρνούμαι την κολπική έρευνα ότι βρεθεί από ναρκωτικά στην φυλακή θα το χρεώσει σ’ εμένα και πως θα με κρατήσει πολλές ημέρες στην απομόνωση. Όταν της ζήτησα να μου κάνει υπερηχογράφημα διότι δεν αντέχω άλλο αυτόν τον βιασμό της κολπικής μου είπε πως δεν έχει αυτή τη δυνατότητα. Της απάντησα ότι δεν είμαι υποχρεωμένη να πληρώνω εγώ τη δική τους ανεπάρκεια και με οδήγησαν στην απομόνωση όπου ούτως ή άλλως θα με οδηγούσαν, κάνοντας κολπική ή μη.

Στην απομόνωση με έκλεισαν σ’ εάν κελί όπου έπρεπε να χτυπάω το κουδούνι για να’ ρθει η δεσμοφύλακας να μου ανοίξει να πάω στην μία τουαλέτα που είναι κοινή για όλες τις κρατούμενες στον χώρο αυτόν και παρακολουθούμενη από κάμερα.

Την ώρα της αφόδευσης σε παρακολουθεί η δεσμοφύλακας από την κάμερα κι όταν δει τα περιττώματά σου τότε της ζητάς την άδεια να τραβήξεις καζανάκι.

Εκτός του ότι είμαι αναγκασμένη να κάνω την ανάγκη μου μπροστά σε δεσμοφύλακα είμαι υποχρεωμένη να κάνω 8 αφοδεύσεις για να με βγάλουν από την απομόνωση αλλά κι αυτό, πάλι, εξαρτάται από τις διαθέσεις τους.

Οι περισσότερες κρατούμενες αναγκάζονται να παίρνουν καθαρτικό για να επιτύχουν αυτές τις κενώσεις και αρκετές φορές είτε δεν έρχεται η δεσμοφύλακας να τους ανοίξει την πόρτα είτε είναι άλλη κρατούμενη στην τουαλέτα και στην κυριολεξία ενεργούνται επάνω τους. Δεν είναι λίγες οι φορές που κάποιες δεσμοφύλακες τις εξευτελίζουν γιατί ενεργήθηκαν επάνω τους ή τους λένε απειλητικά ότι «εδώ είναι Θήβα και το κουδούνι για να πας τουαλέτα θα το χτυπάς όταν έχεις μεγάλη ανάγκη», την οποιά «μεγάλη ανάγκη» την κρίνει η δεσμοφύλακας ή της λένε με δυσφορία «πάλι τουαλέτα θέλεις;» και άλλα τέτοια με ανείπωτη απανθρωπιά και σαδισμό.

Μου έχει συμβεί να μη μου ανοίγει η δεσμοφύλακας την πόρτα του κελιού για να πάω στην τουαλέτα και ανγκαζόμουν να ουρώ σε πλαστικό μπουκάλι νερού και αργότερα να έχω πρόβλημα με το έντερό μου από την συγκράτηση των κοπράνων. Στο τέλος, έφτασα στο σημείο να κλωτσάω την πόρτα του κελιού για να μου ανοίξει, να μου φέρεται προκλητικά και υποτιμητικά και επειδή την αποκάλεσα «κότα» έγραψε μία ψευδή αναφορά (η κα Δανιηλίδου Χαρίκλεια είναι η εν λόγω δεσμοφύλακας) σε συνεργασία με τον αρχιφύλακα Γαλάνη Ιωάννη που ήταν υπηρεσία εκείνη την ημέρα και σε αυτόν αναφερόταν η κα Δανιηλίδου, με πέρασαν πειθαρχικό κι ο υποτελής σε αυτούς, εισαγγελέας Πρασσάς Γεώργιος με τιμώρησε με πειθαρχική ποινή εγκλεισμού σε κελί της απομόνωσης για πέντε μέρες με, επιπροσθέτως παράνομη, στέρηση καφέ, τσιγάρου και τηλεφώνου.

Πειθαρχικό το οποίο παραγράφεται σε δυο χρόνια πράγμα που σημαίνει πως εκτός του μαρτυρίου που υπέστην δεν θα αποφυλακισθώ με υφ’ όρων απόλυση, δεν θα πάρω άδεια και οι άρρωστοι γονείς μου και η 21χρονη κόρη μου θα περιμένουν πολύ για να με δουν και να τους στηρίξω.

Όλα αυτά συνέβησαν στη γυναικεία φυλακή Κορυδαλλού, αλλά αυτοί οι κύριοι υπηρετούν σήμερα στη Θήβα όπως και ο αρχιφυλακεύων Κοράκης Παναγιώτης, ο οποίος στην εδώ απομόνωση της Θήβας μου είπε πως παρ’ όλες τις 8 κενώσεις κλπ δικαιούται «βάσει του εσωτερικού κανονισμού» να με κρατήσει έξι ημέρες στην απομόνωση. Ο εσωτερικός κανονισμός δεν γράφει κάτι τέτοιο, αντίθετα λέει πως η τριήμερη κράτηση στην απομόνωση γίνεται μ’ εντολή εισαγγελέα και παρατείνεται εφόσον έχουν βρεθεί απαγορευμένες ουσίες στο σώμα του κρατούμενου και δεν μπορούν να αφαιρεθούν…

Μπάνιο δεν μπορείς να κάνεις στην απομόνωση –ειδικό χώρο κράτησης τον ονομάζουν λες και αλλάζοντας όνομα σε κάτι παύει και η φρίκη- γιατί όταν τύχει να έχει ζεστό νερό δεν είναι εκεί η δεσμοφύλακας και όταν είναι εκεί μπορεί να σε βγάλει από το κελί για να κάνεις μπάνιο, το νερό να είναι κρύο και να επιμένει πως είναι ζεστό βγάζοντάς σε τρελή.

Όταν και αν κάνεις μπάνιο σε παρατηρεί. Έτσι, μένουμε χωρίς μπάνιο για 7 μέρες και άνω. Καφέ, νερό υποχρεούσαι να παραγγείλεις μόνο από το καφενείο της φυλακής το οποίο λειτουργεί για τους δεσμοφύλακες και δουλεύουν σε αυτό κρατούμενες. Την τελευταία φορά που κρατήθηκα στην απομόνωση πλήρωσα 20 ευρώ στο καφενείο. Με αυτά τα χρήματα μπορούσα να περάσω περίπου είκοσι μέρες αγοράζοντας καφέ, ζάχαρη κλπ ενώ τα πλήρωσα μέσα σε πέντε μέρες. Αλλά εδώ η διαχείριση των χρημάτων μας εξαρτάται από τις ορέξεις της υπηρεσίας του Κ.Κ.Γ.Ε.Θ.

Όταν λοιπόν, αποφασίσουν οι ασύδοτοι βασανιστές μας να μας βγάλουν από την απομόνωση πρέπει να περάσουμε το ίδιο μαρτύριο της σωματικής έρευνας και της κολπικής εισβολής. Αυτό το ίδιο μαρτύριο της έρευνας μπορεί ανά πάσα στιγμή να μου το κάνουν και στο θάλαμο, όπου μένω, όταν υπάρχει υπόνοια για ύπαρξη απαγορευμένων ουσιών. Μπαίνουν μέσα στο θάλαμο, μας ξυπνάνε, μας κάνουν σωματική και κολπική έρευνα, μας βγάζουν έξω από τον θάλαμο και ανακατεύουν όλα μας τα πράγματα πετώντας τα κάτω. Μετά χάνουμε πράγματα μας γιατί τα πετάνε ή τα παίρνουν και πρέπει να τακτοποιήσουμε ολόκληρο το θάλαμο για να μπορέσουμε να κοιμηθούμε…

Κάποτε ήμουν άνθρωπος με όνειρα, με όρεξη για μάθηση, με κερδοφόρα επιχείρηση, με όρεξη για δημιουργία.

Σήμερα, όλος αυτός ο πόνος, η κακοποίηση, ο βιασμός του σώματος και της ψυχής που έχω υποστεί με κάνουν να ονειρεύομαι πως τους σκοτώνω όλους αυτούς που πληρώνονται για να βασανίζουν αδύναμους ανθρώπους.

Σφίγγοντας τα δόντια σιγοψιθυρίζω «και για το πείσμα σας, γουρούνια, θα αντέχω» ελπίζοντας να έρθει κάποια μέρα που θα σταματήσουν να απλώνουν τα βρώμικα, διεστραμμένα χέρια τοθς επάνω σε αδύναμους ανθρώπους. Το ξέρω πως ο κόσμος δεν αλλάζει, ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΖΕΤΑΙ, όμως, φτάνει να μην αδιαφορούμε.

Ποτέ δεν πρόκειται να ξεπεράσω τα όσα υπέστην και υπόκειμαι μεσα στη φυλακή.

Γκουλιώνη Κατερίνα

Δεν μπορώ να πώ τίποτα παραπάνω. Το στόμα μου έχει στεγνώσει άλλωστε.
Τα είπε όλα η ίδια. Με αυτήν την επιστολή, αλλά και μ΄άλλες που μόλις τώρα βρήκα στο
http://femininmasculin.wordpress.com/.

Αυτήν την κοπέλα την σκότωσαν προχτές πάνω στο καράβι για Κρήτη, όπου την μετήγαγαν γιατί είχε γίνει ενοχλητική. Έλεγε τα πράγματα με τ΄όνομά τους κι έψαχνε το δίκιο της.
Εμείς τί θα κάνουμε για να μην πάει στράφι η θυσία της?

Την Κυριακή 22 Μαρτίου Μηχανοκίνητη Πορεία στις Γυναικείες Φυλακές, Ελαιώνα Θηβών.
Προσυγκέντρωση 9:30 στο Άγαλμα της Αθηνάς, στο Πεδίο του Άρεως.

http://www.tvxs.gr/v7641
http://www.tvxs.gr/v7763
http://www.keli.gr/2009/03/blog-post_18.html
http://www.keli.gr/2009/03/blog-post_3830.html
http://www.keli.gr/2009/03/blog-post_10.html

Εκατό Χιλιάδαι δίσκοι...

2009-03-18T16:36:00.005+02:00

Άν αναρωτήθηκε κανένας πού είχα χαθεί τόσον καιρό, ήρθε η ώρα της αλήθειας.
Κλεισμένος στα στούντιο της μαγευτικής Chacas, ετοίμαζα πυρετωδώς το νέο μου project.
Φωτογραφίσεις, ηχογραφήσεις, συνεντεύξεις, χαμός !
Νο ένα στα τσαρτς, από την πρώτη εβδομάδα.
Και....Βουαλά! Οι Chacas (disambiguation) γεννήθηκαν, για να συναρπάσουν τα πλήθη.
Θαυμάστε!
Ένα ανερχόμενο ταλέντο, που συναγωνίζεται σε πχιότητα και σεξαπίλ, τους Drifters της Pastaflor Records.

O Πρώτος μου δίσκος "I' ve always been insufferable", απειλεί ήδη τα αυτιά του κοινού.

Με την παρακίνηση της συναδέλφου αοιδού Λούτσας.
Executive producer: Πετρούλα

Παρακαλούνται οι νέοι φίλοι καλλιτέχνες που ενδιαφέρονται για δικές τους παραγωγές, να ακολουθήσουν τις πιο κάτω οδηγίες:

1) Κλικ στο http://en.wikipedia.org/wiki/Special:Random κι ο τίτλος του πρώτου τυχαίου λήμματος που θα ανοίξει είναι το όνομα της μπάντας σου.

2) Κλικ στο http://www.quotationspage.com/random.php3 κι οι τέσσερεις τελευταίες λέξεις της τελευταίας ατάκας που θα βρεις στη σελίδα είναι ο τίτλος του πρώτου σου δίσκου.

3) Κλικ και στο http://www.flickr.com/explore/interesting/7days . Η τρίτη φωτό, όποια και να ΄ναι, θα γίνει το εξώφυλλο του δίσκου.

Αποκριάτικο bazaar-party!

2009-02-17T12:32:00.004+02:00

Το Ξεμπλογκάρισμα μεταμφιέζεται και συνεχίζει να μαζεύει πάνες, μωρουδιακά, παιχνίδια, είδη προσωπικής υγιεινής και φροντίδας, για τα μωράκια που ζούν στις γυναικείες φυλακές της Θήβας και τις έγκλειστες μητέρες τους.

Βάλτε τις μουτσούνες σας, πάρτε τα κομφετί και τις σερπαντίνες σας κι ελάτε.
Δημοτική Αγορά Κυψέλης.
Κυριακή 22/2 από το μεσημέρι και μετά.

Θα συναντηθούμε ξανά, θα φάμε, θα πιούμε, θα ακούσουμε ωραίες μουσικές και θα οργανώσουμε τις επόμενες δράσεις μας.

Παλιό αλλά καλό...

2009-02-05T20:44:00.003+02:00

Ευχαριστώ την φίλη μου Ε. που μου το θύμισε.

Song for Gaza

2009-01-13T14:13:00.000+02:00

Γενοκτονία

2009-01-05T13:51:00.001+02:00

Το βρήκα στη Σίβυλλα . Τί άλλο να πεί κανείς?

Καλή χρονιά ??????????

2009-01-04T13:46:00.002+02:00

Μπήκε λοιπόν και το 2009.
Μετά από έναν εκρηκτικό Δεκέμβρη στον τόπο μας, το αιματοκύλισμα της Παλαιστίνης.

Αυτή την περίοδο με τον εκ των πραγμάτων περιορισμένο χρόνο, ξεκλέβω ίσα-ίσα λίγα λεπτά τη μέρα, για να μπώ στο διαδίκτυο και να προλάβω να δώ και να διαβάσω όσα περισσότερα γίνεται για την τραγωδία της Γάζας.

Συγχωρέστε με που δεν απαντώ στα σχόλιά σας, που δε γράφω στα μπλόγκ σας αυτά που θά θελα. Έτσι κι αλλιώς, θά θελα να είχα άλλη ψυχολογία, να μοιράζω ευχές κουνώντας χαρωπά την ουρά μου, να σας πώ για την fake Πρωτοχρονιά, να κάνω αστεία και χαβαλέ.

Αλλά δε γίνεται.
Έχω παγώσει.

Είπα να βάλω εδώ ένα από τα πολλά ανατριχιαστικά βίντεο που κυκλοφορούν στο Youtube, ήταν όμως πολύ φριχτό, μωρά με τα κεφάλια ανοιγμένα και τα μυαλά χυμένα έξω - το μετάνιωσα- δεν έχουν όλοι το μαζοχισμό μου, που με κάνει να παρακολουθώ τις φρίκες κι ύστερα οι εικόνες με στοιχειώνουν, τις σκέφτομαι όλη νύχτα στο κρεββάτι και κοκαλιάζω, παγώνω, παγώνω.

Ο ποντικός είναι πολύ θλιμμένος.

Καλή χρονιά.

Χωρίς παρεξήγηση

2008-12-18T03:59:00.002+02:00

Χριστουγεννιάτικο πάρτυ-bazaar για τις φυλακισμένες μητέρες και τα μωρά τους

2008-12-12T12:13:00.001+02:00

Μην πείτε τέτοιες ώρες-τέτοια λόγια, γιατί όταν οι φυλακισμένοι προχωράνε σε αποχή συσσιτίου σε ένδειξη συμπαράστασης στον ξεσηκωμό της νεολαίας, η αλληλεγγύη πρέπει να είναι αμφίδρομη.

Το πάρτυ-μπαζάρ-τσιμπούσι που έχει προγραμματιστεί εδώ και καιρό, γίνεται αυτό το Σαββατοκύριακο 13 και 14 Δεκέμβρη, στη Δημοτική Αγορά Κυψέλης (Φωκίωνος Νέγρη 42).
Το Σάββατο το μπαζάρ θα αρχίσει γύρω στις 7.00΄το απόγευμα. Άν κάποιος θέλει να βοηθήσει στις ετοιμασίες μπορεί να έρθει νωρίτερα. Από τις 2.00΄- 3.00΄θα υπάρχει κόσμος στην Αγορά. Την Κυριακή, θα είναι ανοιχτά από το μεσημέρι.

Παιδιά άς είμαστε όλοι εκεί, όχι μόνο για να συναντηθούμε, αλλά κυρίως για να μαζευτούν ξανά χρήματα και πράγματα για τα παιδάκια που ζούν στις φυλακές και τις μητέρες τους.
Οι ανάγκες πάρα πολλές, όσες και οι τρόποι που μπορεί ο καθένας μας να βοηθήσει.

Κάθε προσφορά, μικρή ή μεγάλη, καλοδεχούμενη.
Βιβλία, παιχνίδια, πάνες, μπιμπερό για την επόμενη αποστολή στις φυλακές.
Ή ακόμα κόμιξ, κοσμήματα, φωτογραφίες, αντικείμενα, χριστουγεννιάτικα στολίδια για το bazaar.
Ή ένα κέικ, μια πίτα, ένα μπουκάλι κρασί, για το πάρτυ.
Άς το κοινοποιήσουμε μέσα απ΄τα μπλόγκ μας, ας το πούμε στους φίλους μας.

Άς προχωρήσουμε μόνοι μας σε κινήσεις πρακτικές και άμεσες, για να ανακουφίσουμε -κάπως-αυτούς τους ανθρώπους, που το κράτος με κάθε τρόπο προσπαθεί όχι να τους σωφρονήσει, αλλά μάλλον να τους εξοντώσει κι αυτούς και τα μωρά τους.

Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με την τωρινή αλλά και τις προηγούμενες εκστρατείες, δέστε το ομαδικό μπλόγκ "Ξεblogαρισμα" και το Blog του Πανόπτη.

Ίσως να μην είναι μόνο ο μπάτσος ο εχθρός...

2008-12-10T00:28:00.013+02:00

Οι δρόμοι καζάνι που βράζει. το ίδιο και η blogόσφαιρα. Πηδάω από το ένα στο άλλο ποστ, προσπαθώντας να προλάβω να τα διαβάσω όλα. Αδύνατον. Κι αδύνατον να σχολιάσεις παντού.
Τσεκάρω συστηματικά τη Lucha Libre, τον Urban, την Athena, τον Αντίδραση, τον Ηνίοχο, τον Padrazo, τη Manetarius, το Yellow Kid, τον Habilis, τη Daria, τη Γαλαρία, το Jungle Report, ανακαλύπτω τον Harisheiz, την Ακανόνιστη, περνάω απ τον Inlovewithlife, τον Βιολόγο, τον Motorcycle Boy, το ελληνάκι, την Αόρατη Μελάνη, τα Ημερολόγια Ανάγνωσης, τον Κούλογλου, τον Τσιμιτάκη, διαβάζω το κείμενο της σουρρεαλιστικής ομάδας Αθήνας, το φωτογραφικό -και όχι μόνο- οδοιπορικό των arxedia-Media, συγνώμη ξεχνάω τα περισσότερα που έχω ήδη διαβάσει. Το μυαλό μου έχει γίνει χυλός από τις σκέψεις, τον θυμό και την αϋπνία.

Σήμερα, λόγω της γενικής απεργίας, στην τηλεόραση την πολιτική ανάλυση έχουν αναλάβει ο Παπανώτας, ο Αρναούτογλου και οι λοιποί των πρωινάδικων, με ολίγον από life-style και μαγειρική. Τραγικό. Μου φαίνεται αστείο, που την σοβαρότερη συζήτηση τελικά, την κάνει ο Κανάκης στο Ράδιο Αρβύλα(!). Κλείνω αηδιασμένος το κουτί. Δυστυχώς, για αδιευκρίνιστους λόγους, δεν μπορώ να ακούσω online ραδιόφωνο. Τα νεύρα μου.

Δεν είναι μόνο ο Καρατζαφέρης. Στην εκπομπή "Πρωταγωνιστές" του Θεοδωράκη, κι ο Στέφανος Μάνος παρότρυνε τον Καραμανλή στην αναστολή συνταγματικών δικαιωμάτων και προέτρεπε τον κόσμο να "κάτσει σπίτι του".

Χωρίς μεγάλη έκπληξη αλλά με μεγάλη ανησυχία, βλέπω την είδηση αυτή στο Βήμα . Ωστόσο δεν μπορώ να την επιβεβαιώσω από κανένα άλλο μέσο ώς τώρα.

Σε κάθε περίπτωση η χώρα ζεί ιστορικές στιγμές.

City Riots

2008-12-09T14:51:00.013+02:00

Σκόρπιες σκέψεις των τελευταίων 72 ωρών.

Ποιά είναι τα όρια της βίας? Είναι ίδια για όλους μας? Προφανώς όχι.
Μέχρι ποιό στάδιο της παρακάτω κλίμακας ανοχής στην βία ή την αντιβία, μπορούμε να φτάσουμε? Ποιές ενέργειες των διαδηλωτών μπορούμε να αποδεχτούμε ?

Να αγανακτήσουν δίκαια, αλλά καλύτερα να κάτσουν στα σπίτια τους .
Να μιλήσουν, να διαμαρτυρηθούν, αλλά όχι και να κλείσουν τους δρόμους.
Να διαδηλώσουν ειρηνικά αλλά να μην προκαλούν.
Να διαδηλώσουν και να πετάξουν αυγά στους μπάτσους.
Να διαδηλώσουν και να πετάξουν πέτρες στους μπάτσους.
Να διαδηλώσουν, να πετάξουν πέτρες και μολότωφ στους μπάτσους.
Να πετάξουν μολότωφ στους μπάτσους και να σπάσουν τα υπουργεία.
Να σπάσουν τα υπουργεία, τα κανάλια και να κάψουν τις τράπεζες.
Να σπάσουν και να κάψουν τα υπουργεία, τις τράπεζες, τα πολυκαταστήματα.
Να κάψουν το σύμπαν.
Να κάψουν το σύμπαν και τους μπάτσους μαζί.
Να κάψουν το σύμπαν, τους μπάτσους, τους υπουργούς και όποιον πάει να τους σταματήσει.

Είμαι σίγουρος: τα όρια ανοχής μας στις βίαιες αντιδράσεις, ανάλογα με τις συνθήκες μπορούν να γίνουν πολύ ρευστά .

----------------------------------------------------------------------

Τί ακριβώς σημαίνει για μας η λέξη εξέγερση?
Τί περιμένουμε να δούμε σε μια εξέγερση?

Ευγενείς ορδές συνειδητοποιημένων και διαβασμένων που πετώντας τριαντάφυλλα, κάνουν την κυβέρνηση να παραιτηθεί? Ή μήπως -
Έξαλλους φτωχοδιάβολους, που δεν μελέτησαν ποτέ Μάρξ ή Κροπότκιν αλλά είναι οργισμένοι με όλους και με όλα και το μίσος τους δεν μπαίνει σε καλούπια?
Θα έλεγε κάποιος, πως η επανάσταση -άχ! τί βαρύγδουπη λέξη- κάποτε πίστευα στην ουτοπία, όχι πιά- σημαίνει να συμπορέυονται αγρότες-εργάτες-φοιτητές-νεολαίοι σε αυτήν.
Οι εξεγέρσεις όμως έχουν χαρακτήρα ταξικό και φέρνουν συχνά αντιμέτωπες τις κοινωνικές τάξεις.
Ο μεσοαστός θα βλέπει στραβά τα golden boys, κι ίσως αν του δινόταν η ευκαιρία, χωρίς να συλληφθεί, να τους έκαιγε το πολυτελές τους τζίπ. Με τον ίδιο τρόπο, η γενιά των 700, ίσως να στραβοκοιτάει τον δημόσιο υπάλληλο με τη σίγουρη θέση και μισθό.
Για βάλε τώρα στη θέση του εξεγερμένου τους πιο απελπισμένους, τους πιο λούμπεν, αυτούς που όλη η κοινωνία έχει πετάξει στα σκουπίδια της. Για ποιά αλληλεγγύη να μιλήσουμε? Ποιός είναι ο εχθρός για το χουλιγκάνι από τα Άνω Λιόσια, το άστεγο πρεζάκι, τον πάμφτωχο μετανάστη, τον εξεφτελισμένο άνεργο? Μήν είναι ο Χόντος, μην είναι η γκλαμουράτη καφετέρια, το δέντρο του Κακλαμάνη, εγώ μην είμαι με το ιδιόκτητο ακίνητό μου?
Τί είναι η εξέγερση τελικά? Ποιοί θα εξεγερθούν πρώτοι και ενάντια σε ποιούς?

------------------------------------------------------------------

Χτες βράδυ μιλάγαμε με την Ίνκο και μου είπε το αυτονόητο. ΕΜΕΙΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΛΕΟΝ Η ΓΕΝΙΑ ΠΟΥ ΤΑ ΚΑΝΑΜΕ ΣΚΑΤΑ. Δεν μπορούμε να ρίχνουμε πιά τις ευθύνες στους προηγούμενους. Οι ευθύνες είναι εντελώς δικές μας κι είμαστε υπόλογοι απέναντι στα δεκαπεντάχρονα που διαδηλώνουν σήμερα.

------------------------------------------------------------------

Είδα στις ειδήσεις κοριτσάκια στο Σύνταγμα δεκαπέντε-δεκάξι ετών να πετάνε πέτρες στα ΜΑΤ, με μια κίνηση στο κορμάκι τους τόσο παιδική, τόσο άβγαλτη, σαν να τα έβλεπες να παίζουν. Δεκατετράχρονο συνελήφθη με μολότωφ στην τσάντα.
Τί μπορεί να σημαίνουν όλα αυτά?

---------------------------------------------------------------------------

Τον Μαρκάκη (τον πρώην Πρύτανη του Πολυτεχνείου ντε!), δεν τον πάω. Σήμερα όμως, αυτά που έλεγε στην τηλεόραση, ήταν κατα τη γνώμη μου σωστά. Αυτές οι ταραχές, δεν έχουν από πίσω τους τα "Εξάρχεια". Οι παραδοσιακοί κύκλοι των αναρχικών και αντιεξουσιαστών, προσπαθούν να σωφρονίσουν τους "μπαχαλάκηδες". Οι αναρχικοί θέλουν την κοινωνία δίπλα τους, όχι απέναντί τους. Κι είναι αλήθεια. Άρα? Είναι προβοκάτορες αυτοί που κατακάψαν αδιακρίτως τα κέντρα των μεγάλων πόλεων, χτές τη νύχτα? Είναι τρελλοί? Είναι μήπως έφηβοι, απλά λυσσασμένοι από οργή?

--------------------------------------------------------------------

Αυτός ο καραγκιόζης ο Γεωργίου, είναι κλωνοποιημένος και βρίσκεται ταυτόχρονα σε όλα τα πάνελ?

-------------------------------------------------------------------
Όλοι μιλάνε για "γνωστούς-άγνωστους" που τους ξέρει η αστυνομία τόσα χρόνια και γιατί δεν τους πιάνει. Για όνομα του Θεού! Άν οι άνθρωποι των βίαιων ενεργειών ήταν τόσες δεκαετίες τα ίδια πρόσωπα, σήμερα θα έπρεπε να κατεβαίνουν στις πορείες με το Πί. Η δεξαμενή των αγανακτισμένων είναι αενάως τροφοδοτούμενη με καινούριους νέους που τά χουν πάρει στο κρανίο και θέλουν να διαλύσουν τα πάντα για να ξεκινήσουν τα πάντα απ΄το μηδέν.

--------------------------------------------------------------------------------------------

Πολλή κουβέντα γίνεται και για το πλιάτσικο στα καταστήματα. Μήπως νομίζουμε πως δεν έγινε πλιάτσικο στις ταραχές του 2005 στο Argenteuil και τα άλλα τα Γαλλικά Προάστια? Μήπως δεν έγιναν λεηλασίες καταστημάτων στην Αργεντινή της οικονομικής κρίσης του 2001? Στην εξέγερση των μαύρων στο Λος Άντζελες το 1992? Δε λέω πως το επικροτώ ή πως θα τό κανα, αλλά πως το καταλαβαίνω.

---------------------------------------------------------------------------------------------

Είδα αυτήν την περιγραφή, για τα γεγονότα στο Ηράκλειο της Κρήτης- μια πόλη που την έχω ζήσει καλά και ξέρω τις πληγές της- και επιβεβαιώνεται η εικόνα που έχω στο μυαλό μου για την κατάσταση στην Ελλάδα αυτή τη στιγμή...

----------------------------------------------------------------------------------------------

Είδα κι αυτήν την ευστοχότατη ανάλυση. Άριστη.

Σύντομο ανέκδοτο: Αμυνόμενη Αστυνομία

2008-12-08T12:11:00.005+02:00

Το ψέμα

"....Η αστυνομία έχει ως σκοπό να είναι δίπλα στον πολίτη. Οποιοδήποτε τέτοιο περιστατικό το οποίο μάλιστα έχει αυτή την κατάληξη όχι απλώς είναι καταδικαστέο, είναι πέρα και έξω από τη λογική της αστυνομίας σύμφωνα με το κράτος δικαίου και σύμφωνα με την αποστολή της. .....Και είμαστε υποχρεωμένοι, και είναι υποχρεωμένη και η ελληνική αστυνομία και στον τομέα αυτόν, να πράξει αυτό το οποίο είναι έργο της, δηλαδή να διασφαλίσει την κοινωνική ειρήνη, πάντοτε όμως με πρώτο γνώμονα, την προστασία των δικαιωμάτων του ανθρώπου. Και θα το πράξει και τώρα, ΑΜΥΝΟΜΕΝΗ ΠΑΝΤΟΤΕ, χωρίς να επιτεθεί σε κανένα. Το λέω αυτό εν όψει και των διαδηλώσεων που θα γίνουν και οι οποίες μπορεί και πρέπει να γίνουν-είναι το απόλυτο δικαίωμα του καθενός να διαδηλώνει και να διαδηλώνει υπερασπιζόμενος τις ιδέες του και τις αρχές του..."

Προκόπης Παυλόπουλος
Υπουργός Εσωτερικών
Τηλεοπτικό Διάγγελμα 7/12/2008

Η αλήθεια

Ακούστε αυτό.
Ζωντανή ανταπόκριση από το ραδιόφωνο, χτές.

Μπάτσοι-Γουρούνια-Δολοφόνοι

2008-12-07T02:43:00.007+02:00

Η ώρα είναι μία το βράδυ. Μόλις γυρίσαμε απ΄τα επείγοντα του νοσοκομείου, με διεγνωσμένη μια βαρβάτη τενοντίτιδα. Με ένα μόνο χέρι και το άλλο μπανταρισμένο, πλένω τα ωραία πιάτα απ΄το "καλό" σερβίτσιο και προσπαθώ να μαζέψω τα ασυμμάζευτα στο σπίτι. Σήμερα είχαμε διπλή γιορτή και τραπέζι. Το μωρό αποκοιμήθηκε επιτέλους.
Στο βάθος ακούγεται η τηλεόραση που ξέμεινε αναμένη. "Μετά τον θανάσιμο τραυματισμό δεκαπεντάχρονου , εκτεταμένα επεισόδεια έχουν ξεσπάσει στο κέντρο της Αθήνας...". Αφήνω το πατσαβούρι που κρατάω και πάω σαν υπνωτισμένος προς το κουτί. Δείχνει πλάνα αρχείου από μπάχαλα και δηλώσεις υπουργών. Μένω άφωνος, παγωμένος. Φρικάρω.
Μπαίνω στο Indymedia και διαβάζω για το συμβάν. Ο κόσμος είναι έξαλλος και κατεβαίνει στο κέντρο. Αυθόρμητες μεταμεσονύκτιες διαδηλώσεις γίνονται ήδη σε διάφορες πόλεις. Καταλήψεις στη Νομική, το Πολυτεχνείο, την ΑΣΟΕΕ. Θυμώνω, θυμώνω, τα παίρνω στο κρανίο, τ΄αυτιά μου καίνε απ΄την οργή μου.

Βγαίνω στο μπαλκόνι και κάνω ένα τσιγάρο. Κάνω ένα δεύτερο. Κι ένα τρίτο.
Μού΄ρχεται να κλαίω. Πρίν λίγα χρόνια, σε δέκα λεπτά μέσα, θά μουνα στο δρόμο για το κέντρο. Νιώθω εγκλωβισμένος. Απ΄το παραλυμένο χέρι μου, τις σκουριασμένες μου κλειδώσεις, τα ανεπαρκή πνευμόνια μου, τα σαράντα μου χρόνια που βαραίνουν σα βαρίδια από μολύβι στα πόδια μου. Εγκλωβισμένος κι απ΄τις πορσελάνες και τα κρυστάλλινα ποτήρια μου, που με τόση σπουδή πριν από λίγα λεπτά προσπαθούσα να κάνω να αστράψουν. Τόσο ανούσια, τόσο μικροαστικά, τόσο πολύ άλλαξα τη ζωή μου.
Μια μάνα μόλις έχασε το έφηβο παιδί της απ΄το χέρι ενός κομπλεξικού καργιόλη.
Βρωμιάρη, μουνόπανο, σα να σε ακούω να κοκορεύεσαι παλιοαρχίδι, με τους άλλους τους ξεκωλιάρηδες του συναφιού σου: " Δε με ξέρεις καλά εμένα ρε! Εγώ είμαι τρελλός! Άμα μου τη βαρέσει, τους την άναψα!" Και για να αποδείξεις τη μαγκιά σου, έβγαλες το όπλο και πυροβόλησες κατάστηθα ένα παιδάκι δεκαπέντε χρονών, επειδή σου την είπε.
Πόσο θα πληρώσεις το φόνο? Θα τη βγάλεις φτηνά και το ξέρεις. Αυτά τα φονικά γίνονται με τις ευλογίες και των υπουργείων και των δικαστηρίων σας.
Μήπως πλήρωσε ο Μελίστας για τον Μιχάλη? Μήπως πλήρωσαν οι δολοφόνοι του Μαραγκάκη? Πεντέμισι χρόνια με αναστολή νομίζω φάγανε. Τώρα είναι ελεύθεροι.

Τον θυμάμαι τον Μιχάλη. Σήμερα θά ταν σχεδόν στην ηλικία μου. Δεν τον ήξερα, αλλά τον θυμάμαι. Ήταν πολύ της μόδας στα φρικιά εκείνη την εποχή, τα ασπρόμαυρα καρώ πουκάμισα, σαν αυτό που φόραγε την τελευταία του νύχτα της 17 Νοέμβρη του ΄85. Είχα κι εγώ ένα τέτοιο και το φόραγα εκείνο το βράδυ, όπως και τουλάχιστον άλλα δέκα άτομα που κοζαριζόμασταν μεταξύ μας και γουστάραμε λόγω της κοινής ενδυματολογικής μας άποψης. Ήταν μιά από τις πρώτες πορείες που πήγαινα. Έγιναν κάτι σπασίματα στο Χίλτον, πέσανε μερικά μπουκάλια, δακρυγόνα, τρεξίδι, σκαπουλάρισμα, γύρισα σπίτι. Την άλλη μέρα τον είδα στις εφημερίδες με το αίμα να ανθίζει γύρω απ΄το κεφάλι του, τα μάτια μισάνοιχτα, τόσο ωραίος, τόσο παιδί, τόσο κρίμα.
Η εικόνα μου καρφώθηκε στο κρανίο. Είναι αυτές οι ξένες φωτογράφιες που γίνονται πιά τόσο δικές σου, σα να τις τράβηξες εσύ, σα να ήσουν εκεί δίπλα, σα να ήταν δικός σου αυτός ο άγνωστος νεκρός των δεκαπέντε χρόνων, που θα μείνει για πάντα δεκαπέντε χρονών, που ποτέ δε θα γίνει σαράντα, που στοίχειωσε για πάντα τη ζωή σου.
Ο γνωστός σου-άγνωστος.

Τώρα που βγήκα στο μπαλκόνι, είδα τον εαυτό μου, με το παλιό καλό ασπρόμαυρο πουκάμισο, με μάτια κόκκινα που πέταγαν φωτιές να μου ουρλιάζει: "όταν οι μπάτσοι σκοτώσουν τα παιδιά σας, τότε θα βγείτε απ΄τα κλουβιά σας". Κι ύστερα ντροπιάστηκα, γιατί σήμερα το βράδυ έμεινα στο κλουβί μου, αγκαλιά με τις χιλιάδες δικαιολογίες μου, σα φοβισμένο ανθρωπάκι, που οργίζεται αλλά σταμάτησε να φωνάζει.

Όμως το θέμα δεν είμαι εγώ κι οι ενοχές μου.

Το θέμα είναι η καταστολή και πόσο τη συνηθίσαμε. Είναι οι μπάτσοι που σκοτώνουν αδιακρίτως για ψύλλου πήδημα. Είναι η μάνα του Μιχάλη, του Ηρακλή, του Αλέξη.

Στην Κατάληψη του Πολυτεχνείου το ΄90, για την αθώωση του Μελίστα, κυκλοφορούσε ένα χειροποίητο αφισάκι που έλεγε κάτι τέτοιο :
"Φάε μωρό μου το φαϊ σου για να μεγαλώσεις, κι όταν θα γίνεις δεκαπέντε χρονών, κανένας πούστης μπάτσος δε θα σε πυροβολήσει, γιατί θα του ΚΟΨΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ" .

Άν πίστευα σε μετά θάνατον ζωή, θα ευχόμουν στον Αλέξη να πάει σε ένα μέρος χωρίς ανθρωποφύλακες και εξουσίες.
Αλλά δεν πιστεύω.

0 έως 3 στη φυλακή - Για να μην ξεχνιόμαστε...

2008-10-27T16:50:00.004+02:00

Αντιγράφω από το ξεμπλογκάρισμα το δελτίο τύπου της ομάδας "Artika " ...

"0 έως 3 στη φυλακή" ...
μια performance της ομάδας Artika σε συνεργασία με την εικαστικό Αντιγόνη Πασίδη με αφορμή την παρουσίαση της παράστασης "Ένας καινούργιος θαυμαστός κόσμος" στα παιδιά και τις έγκλειστες μητέρες τους στις φυλακές στον Ελαιώνα της Θήβας.

Στις 9 Ιουλίου 2008 η Artika παρουσίασε τη θεατρική παράσταση για παιδιά βρεφικής ηλικίας "Ένας καινούργιος θαυμαστός κόσμος" στο παράρτημα μητέρων, στις φυλακές της Θήβας. Η παράσταση αυτή στάθηκε αφορμή για να μάθουμε για ένα γεγονός που αν και αποτελεί πραγματικότητα λίγοι άνθρωποι γνωρίζουν: παιδιά γεννιούνται και μεγαλώνουν με τις έγκλειστες μητέρες τους μέχρι την ηλικία των 3 ετών στις φυλακές...

Όταν ακούς αυτή την πληροφορία χρειάζεται χρόνος για να ανασυντάξεις τις σκέψεις σου... και μετά από λίγο οι σκέψεις σε κατακλύζουν...

Στην performance αυτή προσπαθούμε να μιλήσουμε για το κατά πόσο γνωρίζουμε μόνο αυτά που θέλουμε να γνωρίζουμε και κατά πόσο αυτό που ξέρουμε ταυτίζεται με αυτό που βλέπουμε, ή μάλλον με αυτό που θέλουμε να βλέπουμε. Έτσι, ίσως μπορέσουμε να δούμε ένα κομμάτι της πραγματικότητας που αποτελείται από τέτοιου είδους "απόβλητες" αλήθειες.

... Στο θέατρο Kinky Kong , από 28-30 Οκτωβρίου στις 9μ.μ.
Η είσοδος είναι ελεύθερη και θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας. Κρατήσεις στο 6973 984420

Γεννηθήτω...

2008-10-08T15:19:00.009+03:00

Να μαστε πάλι εδώ, σχεδόν δυό μήνες μετά την τελευταία μου ανάρτηση, με ποστ ασυνάρτητον, αλλοπρόσαλλον και βεβιασμένον…Ζητώ εκ των προτέρων την κατανόησή σας καλοί μου ιντερνετικοί φίλοι.

Μια από τις αγαπημένες μου ταινίες, είναι ο «Εξολοθρευτής». Και μάλιστα περισσότερο από το Νο 1, αγαπώ το «Terminator 2». Και εξηγούμαι. Δεν είναι μόνο το στόρυ που μου φαίνεται ενδιαφέρον, αλλά κυρίως με καθηλώνει η συνταρακτική περσόνα της Linda Hamilton . Ο χαρακτήρας που ενσαρκώνει είναι –σας θυμίζω- η Sarah Connor. Η Απόλυτη Γυναίκα και ο Ορισμός της Μάνας. Από την πρώτη στιγμή συναρπάστηκα από τη Sarah Connor. Για χρόνια ήταν το ίνδαλμά μου.

Τσαμπουκαλεμένη, δυνατή, άγρια, μάχιμη κι ετοιμοπόλεμη, η μόνη διαυγής μέσα σ΄έναν απάνθρωπο κόσμο που την θεωρεί τρελλή . Αυτή η πανέμορφη τύπισσα, αναθρέφει το παιδί της, με μία μόνο σκέψη : Να το κάνει ικανό να επιβιώσει, όταν έρθει η αναπόφευκτη στιγμή της σύγκρουσης με τις Μηχανές. Δεν το μαθαίνει πιάνο και γαλλικά, αλλά χακεριές και χειρισμό όπλων.

Cut-

Σ΄όλη μου τη ζωή, αγαπούσα πολύ τα παιδιά – των άλλων.
Ήμουν κάθετα αντίθετος με τη σκέψη να κάνω δικό μου παιδί.
Οι λόγοι πολλοί. Τους περισσότερους εξακολουθώ να τους θεωρώ και σήμερα σωστούς, με έναν παράξενο και οξύμωρο τρόπο. Βασικά μου επιχειρήματα πχ ήταν: Μπορώ να προσομοιάσω τον Άνθρωπο μόνο με κάποιο είδος θανατηφόρου μύκητα, που εξαπλώνεται ραγδαία και καταστρέφει τον πλανήτη - κάποτε αυτό πρέπει να σταματήσει και η ανθρωπότητα να εξαφανιστεί για το καλό της Γής. - Είμαστε ήδη πολλοί. - Άν θέλει κανείς παιδιά, μπορεί να υιοθετήσει κάποιο από τα τόσα ορφανά, αντί να προσπαθεί εγωιστικά να αναπαράξει τον εαυτό του. – Δε θέλω δεσμεύσεις στη ζωή μου. – Σε τί κόσμο θα φέρω ένα παιδί? Δεν έχω δικαίωμα να το γεννήσω σ΄αυτόν τον κωλόκοσμο- κ.ο.κ

Cut-

Αυτά όλα τα λες, όταν έχεις την επιλογή. ( Μπορώ αλλά δε θέλω να κάνω παιδιά .)
Αν ένα πρωί ξυπνήσεις και για χι-ψι λόγους καταλάβεις πως έχασες το τραίνο και η επιλογή γίνεται εκ των πραγμάτων απαγόρευση, τότε τρως το φλάς.
Και θέλεις να νιώσεις την εμπειρία, αυτού που τόσες δεκαετίες σε άφηνε αδιάφορο.

Cut-

Άρχισα λοιπόν κι εγώ, κατά την προσφιλή μου συνηθεια, να συλλέγω επιχειρήματα ενάντια στα μέχρι πρότινος πιστεύω μου.
Στο «Seven», η Γκουίνεθ Παλτρόου, ρωτάει κάποια στιγμή τον ηλικιωμένο και άτεκνο συνάδελφο του άντρα της, αν σκέφτηκε ποτέ να αποκτήσει παιδιά.
Αυτός της απαντάει πως αποφάσισε να μη φέρει στη ζωή ένα αθώο πλάσμα σε έναν τέτοιο σκοτεινό και άρρωστο κόσμο και καταλήγει « Ξέρω σήμερα πως πήρα την σωστή απόφαση, αλλά κάθε μέρα εύχομαι να είχα αποφασίσει διαφορετικά»…
Ύστερα έβαζα δυνατά το «Satan» των Orbital και άκουγα την εισαγωγή.
«A funny thing about Regret is, that is better to regret something you have done, than something you haven’t…»
Και μετά, ήταν και η φίλη μου η Ζ., που επέμενε στις μακροσκελείς συζητήσεις μας, πως ακριβώς επειδή ο κόσμος είναι γεμάτος μαλάκες που αναπαράγονται, πρέπει να φτιάξουμε ανθρωπάκια που θα αντιστέκονται και θα κάνουν το καλό για τον πλανήτη και τη ζωή εν γένει.

Cut-

Έτσι ξαναγυρνάω στη Σάρα Κόννορ, το πρότυπό μου.
Αυτό το μωρό που γεννήθηκε πριν λίγες μέρες, ήταν απ΄την αρχή, από τόσο δα μικρούλι εμβρυάκι, μαχητικό και αποφασισμένο να ζήσει. Ξεκάθαρα πράγματα.
Πέρασε χίλια δυό, αλλά δεν πτοήθηκε.
Με κοιτάει με τα όμορφα ματάκια του κι εγώ σκέφτομαι όσα θέλω να του μάθω για να καταφέρει να επιβιώσει στους βάρβαρους καιρούς μας.
Η Athena με κάλεσε πριν κάμποσες εβδομάδες στο καταπληκτικό παιχνίδι, «πως φαντάζεσαι τον κόσμο το 2058». Έστω και καθυστερημένα, απαντάω τώρα.

Το μωρό μου θα είναι ήδη 50 χρονών και εγώ μάλλον θα είμαι μια χούφτα τέφρα σκορπισμένη στην θάλασσα .
Η θάλασσα. Θα έχει ανεβάσει τη στάθμη της, γιατί θα χουν λιώσει κι άλλο οι πάγοι. Η θερμοκρασία θα χει εκτιναχθεί στα ύψη . Στις μεγαλουπόλεις θα ζούν όλοι σε γυάλινα, άσχημα κτίρια με τα κλιματιστικά στο φουλ. Τα δάση θα ναι λιγοστά – εξαφανισμένα από τις πυρκαγιές. Το νερό θα είναι είδος πολυτελείας των δυτικών.
Πρέπει να της μάθω τεχνικές επιβίωσης. Να σκληραγωγηθεί σε ακραίες καιρικές συνθήκες. Να μπορεί να σκαρφαλώνει βουνά, να κολυμπάει σαν ψαράκι, να στήνει τη σκηνή της στα χιόνια, να βρίσκει τροφή και νερό στην ξηρασία, να προσανατολίζεται με τα αστέρια.
Οι τροφές θα είναι μεταλλαγμένες , άρρωστες ή πλαστικές.
Πρέπει να της μάθω τα φυτά και τα δέντρα, πώς καλλιεργείς τη γή, πώς συλλέγεις τους καρπούς.
Πολλά ήδη ζώων θα χουν εκλείψει. Θλίβομαι ήδη, για τα αγαπημένα αρκουδάκια, τα πάντα…
Πρέπει να της γνωρίσω τα ζώα. Να μην τα φοβάται, να τα προστατεύει και να τα αγαπάει.
Το αυγό του φιδιού που από τώρα εκκολάπτεται, θα έχει σκάσει. Ο ρατσισμός και η ξενοφοβία θα είναι στο απόγειό τους. Κράτη φρούρια και απ έξω στρατιές προσφύγων και εξαθλιωμένων που θα αγωνίζονται για μια θέση στις χώρες της εικονικής επαγγελίας.
Πρέπει να της διδάξω έμπρακτα τι σημαίνει αλληλεγγύη. Δύσκολο έργο.
Η καταστολή θα έχει αγγίξει Οργουελιανά επίπεδα. Η πλειονότητα των μαζών, θα χαζεύει αποβλακωμένη, τεράστιες οθόνες επίπλαστης ευτυχίας και επιτυχίας. Όσοι έχουν τα μάτια τους και τα αυτία τους ανοιχτά θα είναι εχθροί του καθεστώτος. Όποιος μιλάει θα βαφτίζεται επι τόπου τρομοκράτης.
Πρέπει να της μάθω τα δικαιώματά της και πώς να τα διεκδικεί. Να κατεβαίνουμε μαζί στους δρόμους για να διαδηλώνουμε για το δίκαιο. Να είναι γενναία. Να διαβάζει ανάμεσα στις γραμμές. Να μην ψαρώνει.. – Πώς θα’ναι τα δακρυγόνα σε πενήντα χρόνια? Ή μήπως τότε θα χουν αντικατασταθεί από τις σφαίρες κάποιων μελλοντικών, υπαρκτών Δικαστών Ντρέντ? – Πρέπει πρώτα πρώτα να διώξω το φόβο και την προστατευτικότητα από μένα. Ποτέ να μην της πώ «Κοίτα τη δουλίτσα σου για να μην μπλέξεις».Να ψάχνει και να βρίσκει όμοιούς της, ανθρώπους δυνατούς και ανυπότακτους. Η ισχύς εν τη ενώσει-
Τα «καλά» επαγγέλματα θα μοιάζουν με κλειστές κάστες. Οι εργασιακες συνθήκες των υπολοίπων θα είναι κακοπληρωμένες, ανασφάλιστες θέσεις δεκαπεντάωρης καθημερινής σκλαβιάς. Ο συνδικαλισμός θα είναι σύντομο ανέκδοτο.
Πρέπει να γίνει εξπέρ στις νέες τεχνολογίες. Να μιλάει πολλές γλώσσες, ώστε να μπορεί να ταξιδεύει ή να ζήσει κάπου αλλού αν χρειαστεί. Να γίνει επιδέξια με τα χέρια της. Να «φτιάχνει» πράγματα. Να μπορεί οδηγεί από ποδήλατο μέχρι φορτηγό. Να είναι ανεξάρτητη, αυτόνομη, γεμάτη δεξιότητες. Να διαλέξει μόνη της τι θέλει να κάνει στη ζωή της κι εγώ να υποστηρίξω τις επιλογές της.
Ο κόσμος θα χει λαλήσει. Περίεργα εγκλήματα θα βλέπουν το φως. Στις πόλεις τα «γκέτο» θα επεκταθούν. Η βιαιότητα θα κυριαρχεί.
Πρέπει να μπορεί να αμύνεται. Να μάθει πολεμικές τέχνες, street fighting, άμυνα σε όπλα.
Οι αρρώστιες θα θερίζουν. Οι άνθρωποι θα προσπαθούν να σωθούν με το να μπουκώνονται Prozac και χάπια αδυνατίσματος.
Πρέπει να έχει καλή φυσική κατάσταση, να είναι ανθεκτική. Να μπορεί να αντιληφθεί και να ξεχωρίσει ποια είναι τα πραγματικά και επικίνδυνα ναρκωτικά.

Cut-

Ονειρεύομαι ένα ζεστό καλοκαιρινό βράδυ σε λίγα χρόνια . Θα πάρουμε και οι τρείς μας τα sleeping bags μας και θα πάμε να ξαπλώσουμε δίπλα στη θάλασσα, μακριά από τα φώτα και τη φασαρία. Ο ουρανός φορτωμένος χιλιάδες λαμπερά αστέρια. Μερικά θα πέφτουν διαγράφοντας φωτεινές τροχιές με τις φλεγόμενες ουρές τους. Τότε θα της πω και τα υπόλοιπα.
Για την αγάπη, τη μουσική, τον έρωτα, την τέχνη, την ελπίδα, την ομορφιά, όλα όσα αξίζει κανείς να ζήσει και να τα γνωρίσει.

Cut-

Συγχωρέστε μου τον λυρισμό και τον συναισθηματισμό.
Ο -συνήθως- κυνικός ποντικός, λεχωνιάζει ακόμα…

ΥΓ: Ο διποδόμυς.
Ο διποδόμυς είναι ένας πρωτοξάδερφός μου. Μοιάζει λίγο με καγκουρώ.Τα πίσω πόδια του είναι δυνατά και μακριά ενώ τα μπροστινά είναι ατροφικά και μικρούτσικα. Ζει στην έρημο. Τα φίδια είναι από τους σημαντικότερους εχθρούς του. Όταν κάποιο φίδι απειλεί τα μωρά του, ο διποδόμυς δεν καταθέτει τα όπλα. Παρά την υπεροχή του φιδιού σε μέγεθος, ο ατρόμητος ποντικούλης σώζει τα μωρά του και διώχνει τον αντίπαλο, πετώντας με τα πίσω πόδια του χώματα στα μάτια του φιδιού.

Καλομελέτα κι έρχεται...

2008-07-09T10:15:00.010+03:00

Στην Αμερική ήθελα να πάω, για να δω το Grand Canyon και τη Νέα Υόρκη. Μετά την 11/9 και τους περιορισμούς που επιβλήθηκαν στους ταξιδιώτες, είπα μη σώσω και πατήσω το πόδι μου ποτέ στο έδαφός τους. (Για να βγάλεις βίζα, ζητάνε μέχρι και αντίγραφο από το βιβλιάριο Τραπέζης σου!)

Επόμενη χώρα που δεν θα δω ποτέ, η Αγγλία. Εδώ και χρόνια την έχω σε black list λόγω της εκτεταμένης παρακολούθησης των πολιτών και των καινούριων "αντιτρομοκρατικών" νόμων της.

Εδώ οι κυβερνήσεις φαίνεται να έχουν ξεφύγει τελείως πλέον.
Από τη μιά κινηματογραφούν ασύστολα τους πάντες με τις κάμερες παρακολούθησης και ταυτόχρονα ποινικοποιούν το δικαίωμα των ανθρώπων να χρησιμοποιούν κάμερες σε δημόσιους χώρους!

Προσπαθούν μάλιστα με σχετική καμπάνια να πείσουν τους πολίτες πως όλο αυτό το τσαλαπάτημα των δικαιωμάτων τους, γίνεται για το καλό τους και πρέπει να συνεισφέρουν ρουφιανεύοντας...
Φρίττω και δεν ξέρω τί άλλο πιά πρέπει να λουστεί μια κοινωνία, για να εξεγερθεί τελικά...
Οι Βρεττανοί κινηματογραφιστές και φωτογράφοι ξεκίνησαν πέρυσι -και σωστά έπραξαν- petition διαμαρτυρίας. Όμως ούτε η συλλογή δεκάδων χιλιάδων υπογραφών, κατάφερε να ανατρέψει την Οργουελιανή κατάσταση που συστηματικά επιβάλλεται στην Γηραιά Αλβιώνα...
Με τρομάζει ακόμα πιο πολύ το γεγονός ότι όλες αυτές οι νομοθετικές "καινοτομίες", αργά ή γρήγορα εισάγονται και στη χώρα μας αβασάνιστα και απροβλημάτιστα, ξεπερνώντας εύκολα τις αντιδράσεις των ελαχίστων που δεν έχουν ακόμα αποβλακωθεί .

http://www.youtube.com/watch?v=RKl2sEN4yNM

http://www.youtube.com/watch?v=_9-bEDQvoS4

Ευχαριστώ θερμά τον φίλο Τ. για την ενημέρωση και για τα παραπάνω βιντεάκια που μου έστειλε με μέιλ.

Ο Ορίζοντας των γεγονότων

2008-07-08T09:12:00.004+03:00

Ποντικομικρούλης Νο 1

2008-07-02T11:09:00.004+03:00

Ένα έχω να σας πώ!
Επισήμως από χτές, ο ποντικός έγινε θείος.

Το πρώτο μου ανηψούδι αφίχθη και είμαι πολύ συγκινημένος και ενθουσιασμένος, γιατί πέραν των άλλων, είναι ένα κουκλί...
(Είμαστε και ομορφόσογο, πώς να το κάνουμε...)

Πώς μπορεί να αντισταθεί κανείς σ΄αυτά τα πατουσάκια...

Άιντε! Και στα δικά μας!

Party animals

2008-06-24T09:40:00.011+03:00

Θά΄θελα να πιώ μέχρι να γίνω πίτα. Αλλά περιορίστηκα στις πορτοκαλάδες.

Θά΄θελα να χορέψω μέχρι τελικής πτώσης. Αλλά αρκέστηκα στο να κουνάω τα πόδια μου καθιστός.
Θά΄θελα να φύγω τελευταίος. Αλλά έφυγα από τους πρώτους, κατά τη 1.30΄το βράδυ...
Άν νομίζετε πως δεν το καταδιασκέδασα, κάνετε μεγάλο λάθος!

Το Πάρτυ για το ξε-blog-άρισμα ήταν γαμάτο!

Φτάνοντας το απόγευμα στον ¨Ορίζοντα¨, καμιά δεκαριά άνθρωποι, αψηφώντας τη ζέστη και την κούραση, βρισκόντουσαν ήδη σε οργασμό δραστηριότητας. Καθάριζαν, κουβάλαγαν προμήθειες, τακτοποιούσαν, έστηναν μηχανήματα, έφτιαχναν τα τραπεζάκια και τα εκθέματα του bazaar...
Ο χώρος μου φάνηκε ιδανικός, άν και χρειάστηκε απίστευτη δουλειά απ΄τα παιδιά, για να έρθει σε λογαριασμό για το βράδυ. Είχε ξεχωριστό δωμάτιο για το παζάρι, δροσερή ταράτσα, πολύχρωμους χαρούμενους τοίχους, όμορφα έργα τέχνης από προηγούμενες εκθέσεις...Παράλληλα δεν ήταν ούτε πολύ μικρός ώστε να γίνεται το αδιαχώρητο, ούτε αχανής. Όποιος έσκαγε από τον χορό ή τη ζέστη στον πρώτο όροφο, μπορούσε να ανέβει στο chill-out room ή να βγεί στο μπαλκόνι!

Όσο έπεφτε η νύχτα, το σκηνικό γινόταν όλο και πιό όμορφο.
Κεράκια φώτιζαν τα στριφογυριστά σκαλοπάτια.
Οι μουσικές του Πανόπτη ήταν απλά καταπληκτικές! Ένα πρόγραμμα για όλα τα γούστα. Από Prodigy μέχρι Boney M! Rock, disco, ηλεκτρονική, όλα ακούστηκαν και όλα ανεξαιρέτως ήταν ό,τι έπρεπε για ξεφάντωμα!

Από τον χώρο του πάρτυ, πρέπει να πέρασαν το λιγότερο ογδόντα άτομα. (Διορθώστε με άν πέφτω έξω.) Νομίζω πως ήταν αρκετός κόσμος, δεδομένων των συνθηκών -καλοκαίρι, αρχές διακοπών, συγκέντρωση μεταξύ αγνώστων ουσιαστικά . Επίσης, ήταν καλό που δεν έγινε πατείς-με, πατώ-σε γιατί μπορούσαμε να κινηθούμε, να χορέψουμε, να γνωριστούμε και να κουβεντιάσουμε αρκετά άνετα μεταξύ μας.

Το καλύτερο απ΄όλα, ήταν η θετική ενέργεια όλων των παρευρισκομένων. Καθαρά μάτια, γελαστά πρόσωπα, ευγενικές και πρόσχαρες μορφές. Χάρηκα πάρα πολύ που γνώρισα από κοντά μερικούς από τους ανθρώπους που διαβάζω τα μπλόγκ τους εδώ και καιρό, μερικές φορές χωρίς κάν να αφήνω σχόλια, μυστικά σχεδόν, και επιβεβαίωσα πως η προσωπικότητά τους ξεπερνάει τις προσδοκίες που αφήνει μια ιντερνετική περσόνα .
(Για το μόνο που στενοχωριέμαι, είναι πως δεν πρόλαβα να τους γνωρίσω όλους...Δεν πειράζει. Next time.)
Δεν είναι τυχαίο εξάλλου, ότι ΑΥΤΟΙ οι καλοί άνθρωποι, συμμετέχουν σε ΑΥΤΗΝ την πρωτοβουλία.
Εθελοντικές κινήσεις προσφοράς γίνονται αρκετές και για διάφορους σκοπούς. Η φυλακή ωστόσο ήταν και παραμένει χώρος ταμπού για την κοινωνία μας. Αποθήκες ανθρώπων και κολαστήρια οι φυλακές και όχι τόποι σωφρονισμού. Κι άν δείξεις αλληλεγγύη στους φυλακισμένους (ακόμα κι όταν αυτοί είναι πέντε χρονών και ποτέ τους δεν εγκλημάτισαν), κινδυνεύεις να χαρακτηριστείς αμέσως αντικοινωνικός, τρελλός κι αναρχικός, από τους αρτηριοσκληρωτικούς "ευυπόληπτους πολίτες".

Οι σκοποί του πάρτυ, πιστεύω πως επετεύχθησαν. Δεν γνωριστήκαμε απλώς, αλλά συγκεντώθηκαν και αρκετά πράγματα για τις φυλακές και τα παιδάκια. Συμφωνώ απόλυτα πως πρέπει να συνεχιστεί η πρωτοβουλία και οι δράσεις και δηλώνω υπεύθυνα πως θα βοηθήσω σε ό,τι μπορώ! Ήδη ακούγονται ωραίες ιδέες εδώ.

Ανυπομονώ να ξανασυναντηθούμε και την επόμενη φορά να είναι μαζί μας και όσοι δεν τα κατάφεραν να έρθουν στο πάρτυ και μας έλειψαν...

ΥΓ: Όσα ευχαριστώ και να πω, δεν φτάνουν, για να εκφράσω την ευγνωμοσύνη μου σε όλα τα παιδιά που ξεπατώθηκαν στη δουλειά, ώστε να περάσουμε όλοι τέλεια!

ΥΓ2: Πότε ήρθε η αστυνομία βρε παιδιά? Τί ώρα? Και τί παίχθηκε? Αυτό το επεισόδιο το έχασα...

Π Α Ρ Τ Υ ! ! ! !

2008-06-20T13:53:00.003+03:00

ΜΗΝ ΞΕΧΝΙΟΜΑΣΤΕ!

Αύριο 21/6, το πάρτυ στους "Ορίζοντες" !
Για τα παιδάκια που ζουν στις φυλακές ρε γαμώτο...

See U There!!!

Αγαπημένο μου Κασετόφωνο...

2008-06-11T11:21:00.025+03:00

Γειά σας και πάλι παιδιά!
Το τελευταίο διάστημα, κάνω μια mini ανακαίνιση στην ποντικότρυπα και γι΄αυτό εξαφανίστηκα.
Λοιπόν δε σας κρύβω, ότι η Συνομιλία μου έβαλε μεγάλη σπαζοκεφαλιά!
Με κάλεσε να περιγράψω και να μιλήσω για την αγαπημένη μου κασέτα.
Αυτό από μόνο του ήταν super task!

Αλλά ας τα πάρω από την αρχή...
Θυμάμαι από μικρό παιδάκι, να κοιμάμαι αγκαλιά με το ραδιοκασετόφωνο, ακούγοντας όλη νύχτα μουσική από τους ερασιτεχνικούς πειρατικούς σταθμούς που υπήρχαν τότε, στα μακρινά έιτις...Στα σκοτεινά, κάτω από τα σκεπάσματα-να μή με πάρει πρέφα η μάνα μου, γιατί το πρωί είχαμε και σχολείο-απολάμβανα τις αγαπημένες μου εκπομπές, που συχνά πυκνά διακόπτονταν γιατί περιπολούσαν οι μπάτσοι με τα ραδιογωνιόμετρα...
Μεγαλώνοντας, ήρθε το ελεύθερο (τάχα μου τάχα μου) ραδιόφωνο, τα cd και τα mp3.
Στο σπίτι δεν αγοράσαμε ποτέ πικάπ και το cd-player αργήσαμε πολύ να το αποδεχτούμε.
Όλοι συνεχίζαμε να ακούμε φανατικά ραδιόφωνο και να γράφουμε κασέτες κατά τη διάρκεια των εκπομπών των προσφιλών μας παραγωγών.

Οι κασέτες αυτες ήταν πάντα άλλα άντ΄άλλων. Τις περισσότερες φορές, γράφονταν ξανά και ξανά, πολλά τραγούδια δεν ήξερα καν ποιός τα λέει ή πώς λέγονται, στα μισά του κομματιού άκουγες τον εκφωνητή να λέει τα δικά του κ.ο.κ.

Ωστόσο, παιζόντουσαν αδιάκοπα και στη διαπασών από το κατακαημένο κασετοφωνάκι, μέχρι να λιώσουν και να κοπούν, για να τις ξανακολλήσω με σελοτέϊπ και να τις ξαναγράψω και να τις ξαναπαίξω...

Τότε ακούγαμε ως επί το πλείστον, κάτι τέτοια "παλιοροκάδικα"

Αυτά γινόντουσαν μέχρι τα τέλη του περασμένου αιώνα, οπότε και γράφτηκαν όλες οι κασέτες μου. Όταν αποφάσισα να αρχίσω τις επαφές με την τεχνολογία και τα cd, παράχωσα τις κασετούλες μου σε κούτες και τις καταχώνιασα.

Σήμερα τελικά, στα πλαίσια της ανακάινισης και του ξεσκαρταρίσματος που σας έλεγα, κατάφερα να ξεθάψω μερικές.
Ω! τί συγκίνηση και νοσταλγία...
Αλλά πώς να ξεχωρίσω την αγαπημένη μου? Ήταν όλες τους παιδιά μου...
Για να μην πω για μερικές δεκάδες κασετούλες αγνώστου πατρός, που δεν έχω ιδέα τί περιέχουν γιατί δεν έχουν ούτε κουτί, ούτε τίτλο... Και φτού ρε γαμώτο! δεν έχω πιά και κασετόφωνο (τά' φτυσε) για να τις ακούσω και να τις αναγνωρίσω...
Προβληματίστηκα πολύ. Επειδή δεν μπορώ να διαλέξω μόνο μία, θα βάλω ενδεικτικά 4-5 εξώφυλλα, ελλιπή, ανορθόγραφα ενίοτε, σβυσμένα και ξαναγραμμένα, έτσι για να πάρετε μια γεύση...

Μετά πήγαμε στα 90's

Πρέπει εδώ να αναφέρω, τις δυό κασέτες που παρόλο που δεν τις βρήκα, παίχτηκαν μέχρι οριστικού λιωσίματος στο walk-man μου, τη δεκαετία του '90.
Η μία ήταν ο "Ασύρματος Κόσμος" των Στέρεο Νόβα, την οποία άκουγα μανιωδώς επί ένα χρόνο στην Κρήτη και στην Αθήνα.
Η άλλη ήταν το "The Astral Files" από Astral Projection, που ήταν η αφορμή να αγαπήσω το Psy-trance. Με αυτήν την κασετούλα, πέρασα ένα υπέροχο καλοκαίρι στην Αντίπαρο. Εντελώς φευγάτος, χωμένος στο σλίπινγκ-μπάγκ, να ψυχεδελιάζομαι μοναχός μου κάθε νύχτα, ατενίζοντας τον έναστρο ουρανό, με την ένταση στο τέρμα...
Σνιφ, κλαψ!
Θα ξανακάνω άραγε ποτέ το ίδιο? Πόσα άλλαξαν τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια...
Ωραία τα κατάφερα... Κοντεύω να μελαγχολήσω...

Εμπρός Σκουίκυ, συγκεντρώώώώσουουου...

Στο θέμα μας λοιπόν!
Για τη συνέχεια, θα φωνάξω με τη σειρά μου την Incontinentia (όχι, θα μου γλίτωνες), την Αthena και τον Πανόπτη, που είμαι σίγουρη πως έχουν κάμποσες κασετούλες, ώστε να μας παρουσιάσουν την αγαπημένη τους...

Σας φιλώ στα μούτρα και πάω να αγοράσω καινούριο κασετόφωνο!

True Lies - Οι Λύσεις!

2008-05-22T15:40:00.017+03:00

Σήμερα ξύπνησα με διάθεση για παίγνια!
Για αρχή λέω να ξεκινήσω με το "ψέμα ή αλήθεια" που όλο το αναβάλω! (Thanx Athens! )
Επειδή μου άρεσε τα μάλα, θα το πάιξω σε δύο δόσεις και στις δύο δηλαδή παραλλαγές που κυκλοφορούν στα ιστολόγια . Χεχε!

Πάμε λοιπόν!

Εκδοχή Α΄
Τέσσερα ψέματα και μιά αλήθεια για τον Τριπόντικα

Προσοχή! Από τις παρακάτω προτάσεις, μόνο μιά είναι αληθινή!

Άν βλέπατε αύριο τον Σκουίκυ στην παραλία (με το μπανιερό, τα μπρατσάκια και τις σαγιονάρες του), θα προσέχατε ότι έχει:

α) αρχές φαλάκρας
Λάθος.
Παρόλο που πολλά γύρω μου με "καραφλιάζουν" καθημερινώς, εξακολουθώ να διατηρώ την πλούσια κόμη μου ( λέμε τώρα ).

β) μούσι
Λάθος.
Με τόσα ψέμματα βέβαια, που σας αράδιασα εδώ, θά' πρεπε νά χω βγάλει μούσι σαν των ΖΖ-Top. Ωστόσο, έχω μαγουλάκι φρέσκο-φρέσκο. Προς το παρόν τουλάχιστον!

γ) πελώρια κοιλούμπα
Σωστό!
Καλοί μου φίλοι, μόνο ένας τόλμησε να το επιλέξει! Φαντάζομαι ότι από ευγένεια, κανείς δεν ψήφισε πως είμαι κοιλαράς, αλλά η πικρή αλήθεια είναι αυτή, γιατί να το κρύψωμεν άλλωστε...
Υπόσχομαι όμως πως του χρόνου το καλοκαίρι, δε θα με γνωρίζετε...
Με σκληρή δίαιτα και γυμναστική, θα ξαναγίνω στυλάκι!

δ) έξι δαχτυλάκια στο κάτω αριστερό πόδι
Λάθος!
Μια εκδοχή που "ψάρωσε". Σας διαβεβαιώ, πως άν δε με ήξερα, κι εγώ αυτό θα επέλεγα! Είναι αρκετός κόσμος εξάλλου που έχει την ιδιότητα του εξαδάκτυλου!

ε) ελαφρύ αλληθωρισμό.
Λάθος!
Παρόλο που πολλές φορές αλληθωρίζω επίτηδες για χαβαλέ!
Επίσης, βρίσκω τους ανθρώπους που έχουν αυτή την ιδιαιτερότητα, πολύ χαριτωμένους...

Χα! Εδώ σας θέλω! Δύσκολο έ?

-------------------------------------------------------------------------

Πάμε τώρα στην Εκδοχή Β΄
Τέσσερις αλήθειες κι ένα ψέμα!

Προσοχή! Τα κάτωθι δεδομένα δηλώνω υπεύθυνα πως είναι πραγματικά, όλα πλην ενός που είναι μύθος (παντού υπάρχει ένας μύθος).

α) Από τα μπροστινά πόδια μου, έχουν περάσει πολλά πολλά εκατομμύρια Ευρά.
Σωστό!
Πολύ σωστά πράξατε όσοι μαντέψατε πως έχω θητεύσει ως ταμίας.
(Τamias minimus, που λέγαμε και σ΄άλλο πόστ!)

β) Έχω πέσει με αλεξίπτωτο από τα 3.000 μέτρα.
Σωστό!
Χεχε! Τί τον περάσατε τον πόντικα? Παλικάρι της φακής?
Ή πέφτουμε ή δεν πέφτουμε...
(Απ΄τις πιο ωραίες εμπειρίες! Η αδρεναλίνη βάρεσε τίλτ!
Εκ των υστέρων αντελήφθην μάλιστα, πως το πιο επικίνδυνο δεν ήταν η πτώση, αλλά η ίδια η πτήση πρίν το πέσιμο, με ένα χάρχαλο αεροπλανάκι εξακοσίων ετών παλιό, που την έβγαζε -δεν την έβγαζε...)

γ) Στα νιάτα μου κατάφερα να μείνω μέχρι και πέντε συνεχόμενες μέρες (και νύχτες φυσικά ) άϋπνος.
Ε! ναι !
Σωστό!
Στο τέλος είχα καταντήσει να κοιμάμαι όρθιος, κρατημένος από τη χειρολαβή του τραίνου, σαν τα άλογα! Χαίρομαι που κι άλλοι έζησαν αυτή την υπέροχη φάση της συνειδητής αϋπνίας, που σε κάνει μετά από 2-3 μέρες να αισθάνεσαι τελείως φευγάτος. Φυσικά, ξενυχτούσα για να μην χάσω ούτε στιγμή διασκέδασης και κραιπάλης!

δ) Είμαι εξαιρετικός στις καταδύσεις
Ψέμα τεράστιο!
Στην πραγματικότητα, είμαι άθλιος χέστης στη θάλασσα.
Το "Jaws" με κατέστρεψε. Από την στιγμή που είδα την ταινία "Τα σαγόνια του καρχαρία", έπαψα να πηγαίνω στα άπατα!
Ο μεγάλος φόβος μου είναι οι καρχαρίες, εξ ού και το διακριτικό "χιντ" στη διπλανή φωτογραφία!

ε) Κάποτε παραλίγο να βάλω φωτιά (εκ παραδρομής) στο πατρικό μου σπίτι.
Σωστό ω ναι!
Τί ντροπή!
Για να μάθω να κοιμάμαι καπνίζοντας στο κρεββάτι (μετά από συνεχόμενα ξενύχτια) !
Σκηνές απείρου κάλλους διαδραματίστηκαν στο μικροσκοπικό μπαλκόνι του τετάρτου ορόφου! Κάτι στραπατσαρισμένα μούτρα, με κουρελιασμένες πυζάμες και καψαλισμένα μπούτια, προσπαθούσαν να σβήσουν μέσα στην τρελλή κάπνα το φλεγόμενο στρώμα, με ένα ...τσαγιερό!!!

Εδώ σας θέλω μάστορες...
Για να δούμε άν θα με τσακώσετε!

Ο ευρών τις σωστές απαντήσεις, αμειφθήσεται με ένα κεφάλι τυρί γραβιέρα Κρήτης, από την προσωπική μου καβάτζα.!

Αγαπημένοι μου φίλοι, σας ευχαριστώ όλους για τη συμμετοχή σας στο παιχνίδι!
Εγώ το καταδιασκέδασα!
Όσο για τα τυράκια, όλοι δικαιούστε το μερτικό σας!
Άλλος γιατί ήταν εύστοχος, άλλος γιατί είχε ωραίο σκεπτικό, άλλος γιατί ενώ ήξερε τις σωστές απαντήσεις, δεν τις μαρτύρησε κ.ο.κ!!! Όλοι σας, γιατί είστε ΚΑΛΑ ΠΑΙΔΙΑ!
Εξάλλου, σημασία δεν έχει η νίκη αλλά η συμμετοχή!
Και σ΄αυτό το βλόγιον, κερδίζει ο αθλητισμός!

Σας φιλώ στα μούτρα και πάω να ετοιμάσω το cheese-party!

Urban, Συνομιλία, Αντιδραστικούλη, Κιτρινόπαιδο, Στάσσαααα!!!!
Ελάτε τώρα παιδάκια, σας παρακαλώώώ, παίξτε κι εσείς!
Σκουίκ!
(Τσίριξε ο παιχνιδιάρης πόντικας...)

Σύντομα θα ακολουθήσει και έτερον παιχνιδάκι που με κάλεσε η καλή μου Συνομιλία ... Γιούπιιιι!

1/6/2008

2008-05-22T12:33:00.009+03:00

Έλεγα σήμερα να παίξω εκείνο το ωραίο μπλογκοπαίχνιδο με τις αλήθειες και τα ψέματα, ώσπου έπεσα πάνω σ΄αυτό, στο μπλόγκ της Athena και μου κόπηκαν οι χαρές.
Θυμάμαι κι εγώ πέρσι τέτοια εποχή, την οργή και την αγανάκτηση που ένιωσα διαβάζοντας, πρώτα από τις εφημερίδες και μετά από το ίδιο της το χέρι, την απίστευτη ταλαιπωρία της Αμαλίας Καλυβίνου.
Μιας γενναίας κοπέλας, που είχε τα κότσια να ξεσκεπάσει και να ξεφωνήσει επωνύμως όλους εκείνους τους μεγαλόσχημους καραγκιόζηδες με τους βαρύγδουπους ιατρικούς τίτλους, που την βασάνισαν επί χρόνια και τελικά την έστειλαν στον τάφο.
Δεν ξέρω άν φέρνουν αποτελέσματα οι συλλογές υπογραφών ή ακόμα και οι συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας, στη χώρα της γενικευμένης απάθειας και αδιαφορίας που ζούμε. Στην Ελλάδα της ρεμούλας, της ασχετοσύνης, της κονόμας και του ωχαδερφισμού.

Ελπίζω πάντως πως αργά αργά, θα αρχίσει κάποτε να αλλάζει η νοοτροπία - έστω της γενιάς μας - και θα κάνουμε το αυτονόητο.
Θα πάψουμε να δίνουμε φακελλάκι για τις ιατρικές υπηρεσίες που δικαιούμεθα κι έχουμε ήδη χρυσοπληρώσει τόσα χρόνια μέσα απ΄τις ασφαλιστικές μας εισφορές και θα κράζουμε στα μούτρα τις αλμπάνικες ιατρικές αυθεντιές, όπου τις πετυχαίνουμε.
Κάποιοι άνθρωποι δεν ξεχάσαν την Αμαλία και ξεκουνάνε κι εμάς τους υπόλοιπους...
Μπράβο ρε παιδιά.

Σχετική πρωτοβουλία σε εξέλιξη, όπως βλέπω τώρα κι εδώ.

Επίσης η Αφροδίτη, όχι μόνο πρότεινε εύστοχα την εθελοντική αιμοδοσία ως πρώτη μορφή δράσης, αλλά έφτιαξε και σχετικά μπανεράκια.

Και η Athena κατέγραψε αναλυτικά τις μονάδες των νοσοκομείων, για όποιον ενδιαφέρεται να προσφέρει αίμα.

Ευχαριστούμε κορίτσια.

The Wall

2008-05-12T18:56:00.010+03:00

Και... πάμε πάλι! Επειδή για όλη την υπόλοιπη εβδομάδα, θα είμαι μακριά από πισιά και κομπιούτες, είπα να τα ποστάρω όλα σήμερα!

Επόμενο παιχιδάκι μας, οι τοίχοι!
Θένκ γιου Λούτσα μ΄για την πρόσκληση.

Και τώρα, η μεγάλη μας ατραξιόν! Τα-τάαααν!
Ορίστε τα -λίγα- ομολογουμένως πράγματα, που κοσμούν τους τοίχους μου:

Το tripόψαρον.

Με μάτι σαν λουκουμά
και το χαμόγελο της επιτυχίας.

Κάτω, μια μορφή αιχμάλωτη στον τοίχο εδώ και χρόνια.

Ο καλός μας Klimt, δίνει το φιλί του

Εδώ, βλέπετε εκτός από το ωραίο τελάρο
με την πόλη που κοιμάται
και την πλούσια συλλογή μου
από οινοπνευματώδη.
Any time, is party time...

Αυτό είναι το αγαπημένο μου έργο. Το έχω δίπλα στο κρεββάτι μου και το κοιτάζω κάθε πρωϊ, πριν φύγω για τη δουλειά. Μου το αφιέρωσε ένα πολυαγαπημένο κορίτσι, ζωγράφος και γλύπτρια η ίδια, που το σχεδίασε βάσει ενός ονείρου που είδα κάποτε.
Στο όνειρο έβλεπα ότι έκανα ποδήλατο στον ουρανό και βρισκόμουν πραγματικά στην απόλυτη νιρβάνα και γαλήνη. Ποιός? Εγώ, που δεν μπορώ να κάνω ποδήλατο ούτε με βοηθητικές! Τρελλό φλάς σας λέω.
Έτσι και το παιδάκι στον πίνακα. Όλη μέρα βουτηγμένο στα σκατά, αλλά τη νύχτα ακροβατεί με το ποδηλατάκι του στα σύννεφα ... Δεν ξέρω πόσο καλά φαίνεται στην φωτογραφία!

Και για το τέλος, σουρπρίίιιιζ!!! Παντού υπάρχει ένας Βέγγος ! Ακόμα και στο ψυγείο μου! Μανιταράκι και Παστούλα, γι' αυτό σας αγαπώ! Γιατί είστε φάν του Καλού Ανθρώπου...

Αυτά από μένα!
Επόμενοι καλεσμένοι μας : Daria, Συνομιλία, Αντιδρασέξ, Athena!
Περιμένουμε τα αποκαλυπτήρια των αδύτων σας!

Γραφικός Παλιοχαρακτήρας

2008-05-12T16:25:00.006+03:00

Με κάλεσαν η Daria και η Mane και σπεύδω να ανταποκριθώ και να εκτεθώ (με τέτοια κολυβογράμματα!).
Οι κανόνες εύκολοι.
Αντιγράφω:

1. Γράψε.

2. Σκάναρε.

3. Πόσταρε.

4. Ειδοποίησε, αναφέροντας οτι είναι για το http://www.autographcollectors.blogspot.com/

5. Προσκάλεσε κι άλλους 5 να συμμετέχουν!

Ξέθαψα σήμερα αυτό από τα αραχνιασμένα μου συρτάρια.
Τελικά το προτίμησα από τη συνταγή για αγκινάρες σουφλέ που σκόπευα αρχικά να ανεβάσω. Δεν παίζουν και πολλά χειρόγραφα τα τελευταία χρόνια στο σπίτι, δυστυχώς...

(Αγαπημένη Ν. , μου λείπουν τα ξέφρενα, τρελλά μας Σαββατόβραδα. Πέρασαν κίολας πέντε χρόνια από τότε...)

Θα φωνάξω κι εγώ με τη σειρά μου τέσσερις κυρίες κι έναν κύριο : Pastaflora, Morpheus, Κυρα-Φλάντζαινα, Αόρατη Μελάνη, Yellow Kid. Παρακαλώ, τα αυτόγραφά σας...

"Ελεύθερη Συνοικία"

2008-05-09T12:26:00.005+03:00

Έβαλα το πηλίκιο στο κλουβί
και βγήκα με το πουλί στο κεφάλι

Λοιπόν;
δε χαιρετάνε πια;

ρώτησε ο διοικητής

Όχι
δε χαιρετάνε πια

απάντησε το πουλί

Α, καλά
συγχωρείστε με νόμιζα πως χαιρετάνε

είπε ο διοικητής

Συγχωρεμένος ,
ανθρώπινα τα λάθη,

είπε το πουλί.

Ζακ Πρεβέρ

Αφιερωμένο στον Βαγγέλη Μεϊμαράκη,

που επείγεται να χώσει τα παιδιά στο στρατό.

Πειραματόζωα? Όχι ευχαριστώ!

2008-05-07T13:57:00.013+03:00

Αλιεύω από το Αθηναϊκό indymedia :

Ακτιβιστές απελευθερώνουν 250 λευκά ποντικάκια από τα εργαστήρια του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσ/νίκης.

Το πόστ ανάληψης ευθύνης, ακολουθείται από συζήτηση για τον ζωϊκό πειραματισμό και τα αμφισβητούμενα οφέλη του.

Όπως καταλαβαίνετε, εξ ορισμού εγώ δεν μπορώ παρά να χειροκροτήσω την κίνηση και να ευχαριστήσω αυτούς που έσωσαν τα αδέρφια μου!

Αντιλαμβάνομαι ότι η αντίδρασή μου είναι καθαρά συναισθηματική και ότι τα επιχειρήματα υπέρ των πειραμάτων σε ζώα για καθαρά ιατρικούς σκοπούς, έχουν κάποια λογική βάση.

Η σφαγή των αθώων όμως προς όφελος του ανθρώπου και της ματαιοδοξίας του, έχει παραγίνει!

Ακόμα περισσότερο επικροτώ τις απελευθερώσεις ζώων που εκτρέφονται για τη γούνα τους και βασανίζονται φρικιαστικά πριν γδαρθούν – ενίοτε ζωντανά ακόμα.

Κινήσεις σαν αυτήν των παιδιών στην Θεσσαλονίκη, είναι σχετικά πρωτόγνωρες στην Ελλάδα. Αντίθετα, η απελευθέρωση ζώων στο εξωτερικό «μαστίζει» τις φάρμες εκτροφής και τα ιατρικά εργαστήρια εδώ και αρκετά χρόνια.

Δεν είναι τυχαία η χρήση του όρου «οικοτρομοκρατία» από τη Νέα Τάξη Πραγμάτων. Οι ακτιβιστές που συλλαμβάνονται, ιδίως στις Η.Π.Α., αντιμετωπίζουν μεταχείριση παρόμοια με αυτή των «τρομοκρατών» και τιμωρούνται με εξοντωτικές ποινές. Οι Κυβερνήσεις χρησιμοποιούν όλο το οπλοστάσιο της αντιτρομοκρατικής νομοθεσίας για να τους συντρίψουν.

Το γεγονός ότι εξακολουθούν να δρουν συνεπείς στις αρχές και τις ευαισθησίες τους, παρά το απίστευτο προσωπικό κόστος που συνεπάγεται μια πιθανή τους σύλληψη, με κάνει να τους θαυμάζω και να υποκλίνομαι ταπεινά μπροστά τους.

Περισσότερα εδώ ( ενδεικτικά ) :
www.animalliberationfront.com/
en.wikipedia.org/wiki/Earth_Liberation_Front
www.spiritoffreedom.org.uk/
en.wikipedia.org/wiki/Animal_Rights_Militia
www.directaction.info/
www.greenscare.org/

Σπλατεριές

2008-04-23T14:43:00.003+03:00

Άλλος το βλέπει και φρικάρει, άλλος το βλέπει και του ανοίγει η όρεξη.
Άντε, καλό μας Πάσχα και καλή Ανάσταση .

(αυτήν προσδοκά και το αρνί)

Ο Κύριος Φουσκομάγουλος

2008-04-18T18:18:00.005+03:00

Γειά σας και πάλι αδέρφια μου!

Θα σας παρουσιάσω σήμερα τον Κύριο Φουσκομάγουλο.

Ο Κύριος Φουσκομάγουλος ήταν ένα μωρό σκιουράκι. Πριν δυό χρόνια, το βρήκε ο σύντροφος του ποντικού πεταμένο στο δρόμο και ημιθανές και το έφερε στη φωλιά να το περιθάλψουμε.

Ήταν τόσο μικρούλης που χώραγε σε ένα κουτάλι. Γκριζούλης, με πέντε μαύρες λωρίδες να διασχίζουν το κορμάκι του, με μια ουρίτσα που μόλις άρχισε να φουντώνει, έτρεμε εξουθενωμένος, με τα ματάκια κλειστά και τη μυτούλα του ματωμένη.

Προσπαθήσαμε να το ταίσουμε, του δώσαμε γάλα, λιωμένα αμύγδαλα και νεράκι. Του βάλαμε μάλλινα ρουχάκια και φύλλα σ’ ένα χαρτόκουτο για να χωθεί να κοιμηθεί. Τη νύχτα, όσο το σκιουράκι ξεκουραζόταν, ψάξαμε πυρετωδώς για πληροφορίες στο ίντερνετ.

Η ράτσα του λεγόταν tamias minimus και ευδοκιμούσε στην Αμερική.

Επειδή η Αμερική μας έπεφτε λίγο μακριά, ρωτήσαμε στο κέντρο περίθαλψης άγριων ζώων στην Αίγινα, αν θα μπορούσαν να τον αναλάβουν. Από κει μας είπαν πως είχαν κι άλλα τέτοια ζωάκια και τα κρατούσαν σε κλουβί. Είδαμε τα κλουβιά σε φωτογραφίες, μικροσκοπικά και άθλια . Η ιδέα να τον κλείσουμε φυλακή δε μας άρεσε καθόλου.

Κάποια άλλη φιλοζωϊκή εταιρεία που ρωτήσαμε, μας είπε να μην τον ελευθερώσουμε γιατί κινδύνευε η φυσική ισορροπία (!!!!). Αυτό πάλι! Είναι γνωστό πως ο μεγαλύτερος εχθρός της φυσικής ισορροπίας είναι ο άνθρωπος. Καταλήξαμε πως λέγανε μαλακίες. Δεν ήταν δά και είκοσι ζευγάρια σκίουροι , που θα γεννοβολάγανε και θα κατακλύζανε την ένδοξη ελληνική μας ύπαιθρο! Ούτε κανας κροκόδειλος ήταν!

Στις βδομάδες που πέρασαν, ο σκίουρος δυνάμωσε πολύ. Γινόταν ένα πανέμορφο πλάσμα. Όσο λείπαμε απ΄την ποντικότρυπα, τον βάζαμε (δυστυχώς) σε κλουβί πουλιών που δανειστήκαμε, για να μην τον χάσουμε και τον πατήσουμε κατά λάθος. Ήρθε και το καλοκαίρι και οι διακοπές… Δυο άγια παιδιά και φίλοι, ανέλαβαν τη φροντίδα του. Του αφιέρωσαν ένα ολόκληρο δωμάτιο στο σπίτι τους. Του έβαλαν σκοινάκια για να σκαρφαλώνει και να εξασκείται, φυτά, ξυλάκια και κλαδιά και ο σκιουρίτσος ήταν στην καλύτερή του. Σωστό αγριμάκι και μεγάλος καβάτζας. Νομίζαμε ότι καταβρόχθιζε τον άμπακο, αλλά αυτός έπαιρνε τα φαγάκια του και τα αποταμίευε για τις δύσκολες ώρες του χειμώνα.

Το ένστικτο των ζώων είναι κάτι το απίστευτο. Γέμιζε τα μαγουλάκια του σποράκια ( εξού και το όνομά του), που τα έκρυβε στα πιο απίθανα σημεία με τάξη και μέθοδο. Αλλού τα φουντούκια, αλλού τα αμύγδαλα, αλλού οι ηλιόσποροι.

Η πιο αστεία φάση ήταν όταν σκαρφάλωνε στους ώμους και στο κεφάλι των παιδιών και πήγαινε να κρύψει τους σπόρους του στις αλογοουρές τους. Μετά από λίγο που επέστρεφε με καινούριες προμήθειες, έψαχνε μανιωδώς στα μαλλιά τους να βρει την καβατζούλα του κι όταν δεν την ανακάλυπτε κοιτούσε έκπληκτος γύρω γύρω, με ειλικρινή απορία ζωγραφισμένη στο μουσούδι του. ( «Τι διάολο! Αφού εδώ έκρυψα τα φαγάκια μου!»).

Πέρασε έτσι όμορφα και το καλοκαίρι κι έπρεπε να βρούμε μέρος να τον ελευθερώσουμε, πριν πέσει σε χειμερία νάρκη.

Το φθινόπωρο εκείνης της χρονιάς, ανεβήκαμε στην Πεντέλη όλοι παρέα, μαζί κι ο Κύριος Φουσκομάγουλος. Στο κατακαμμένο και γκρίζο βουνό, βρήκαμε τελικά ένα σημείο, αρκετά μακριά από σπίτια και δρόμους, με ένα ποταμάκι και αρκετά δέντρα, πρώην βάση (?) ή κάτι τέτοιο του στρατού.

Όσο πλησιάζαμε, ο Φουσκομάγουλος είχε παλαβώσει. Οι μυρωδιές των δέντρων και της φύσης τον είχαν βαρέσει στον εγκέφαλο. Πιστεύαμε πως θα του λείψουμε και θα δίσταζε να μας αποχωριστεί, αλλά ήμασταν μακριά νυχτωμένοι! Με το που ανοίξαμε την πόρτα του κλουβιού, ο σκίουρος σάλταρε έξω και σκαρφάλωσε στα δέντρα στο λεπτό. Κάναμε πικ-νικ και τον παρακολουθήσαμε για λίγο να τρέχει ολόχαρος στα πέριξ. Του αφήσαμε και μια σακούλα σπόρους για προμήθειες και πήραμε τον δρόμο της επιστροφής, με σφιγμένη την καρδιά.

Αυτά τα ζωάκια μπορούν να ζήσουν αρκετά χρόνια θεωρητικά. Σε συνθήκες ελευθερίας μέσος όρος ζωής είναι δύο χρόνια, γιατί έχουν κάμποσους εχθρούς ( πουλιά, κουκουβάγιες, φίδια κλπ ) .

Τις επόμενες βρομάδες, οι φίλοι μας έβρισκαν ακόμη μικρούς σωρούς από σποράκια, στα πιο απίθανα σημεία του σπιτιού τους ( μέσα στα συρτάρια, κάτω από μαξιλάρια, κάτω από το κρεββάτι κλπ).

Το χειμώνα χιόνισε και αναρωτήθηκα αν άντεξε το κρύο.

Το ηθικό δίδαγμα της ιστορίας ( γιατί αυτό το blog είναι ηθικοπλαστικού περιεχομένου όπως θα έχετε καταλάβει ) :

Καλύτερα μιας ώρας ελεύθερη ζωή, παρά σαράντα χρόνια ζωάκι στο κλουβί.

Σκουί!

Παζάρι Αλληλεγγύης

2008-04-17T17:03:00.004+03:00

Σάββατο 19/4/2008
από τις 10 το πρωί στα Προπύλαια.

Bazaar βιβλίων, κοσμημάτων, κεριών, διακοσμητικών κλπ
Κουκλοθέατρο
Δρώμενα

Τα έσοδα θα διατεθούν για την οικονομική ενίσχυση
της Πανευρωπαϊκής Συνάντησης Αλληλεγγύης στους Ζαπατίστας
Αθήνα 9-10-11 Μάη 2008

Μπορείτε να προσφέρετε πράγματα για το παζάρι,
τα οποία συγκεντρώνονται ήδη τα απογεύματα
στο Στέκι Μεταναστών (Τσαμαδού 13).

Ανοικτή Συνέλευση Αλληλεγγύης στους Ζαπατίστας και Ενάντια στην Καταστολή στην Τσιάπας

"Knocking 'Em Down In The City"

2008-04-16T15:23:00.012+03:00

Μετά από απαίτηση των χιλιάδων αναγνωστών μου και αφού εμπνεύστηκα από το σχετικό ποστ του Αντίδραση & sex, θα σας πω τώρα μια από τις άπειρες μικρές και πονεμένες ιστορίες μου.

Ήταν καλοκαίρι του 1996, εαν ενθυμούμαι καλώς. Ήταν μια ωραία χρονιά.

Εκείνα τα χρόνια, του περασμένου αιώνα, άρχιζαν δειλά δειλά να εμφανίζονται μερικά από τα πιο καταξιωμένα πλέον στη συνείδηση των νέων, φεστιβάλ στην Ελλάδα. Το φεστιβάλ της Βαβέλ, του περιοδικού «Σινεμά», το indie-festival, το Rockwave…

Αυτό το τελευταίο, το περιμέναμε πώς και πώς, γιατί πού αλλού θα είχαμε την ευκαιρία να δούμε τόσα μεγάλα συγκροτήματα μαζεμένα! Μέρα-νύχτα ακούγαμε Rock-fm ( ή μήπως Ρόδον?),με το δάχτυλο στο καντράν του τηλεφώνου, μπας και κερδίσουμε καμιά προσκλησούλα και γλιτώσουμε κανα φράγκο. Όπερ και εγένετο.

Μια και δυό λοιπόν, εκείνο το ζεστό μεσημέρι, κατηφορίζαμε μιλιούνια κόσμος για τη Δραπετσώνα. Φρικιά, χιπιά, μεταλλάδες, πάνκηδες, γκοθάδες, μαλλιάδες και ξυρισμένοι, σπιντάτοι και νταγκλαρισμένοι, με σανδαλάκια και με αρβυλάκια, με μπυρίτσες και νεράκια, είκοσι χιλιάδες άτομα, κατεβαίναμε προς το χώρο του φεστιβάλ.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ την αίσθηση που μου άφησε εκείνο το πρώτο Rockwave ( Rock of Gods το λέγανε τότε) .

Στην άκρη του πουθενά, σε ένα τοπίο καραφλό, βιομηχανικό, πάνω σε μια πελώρια αποβάθρα, από την μια μεριά η σκηνή και από την άλλη η θάλασσα. Και καράβια να περνάνε στο βάθος, με τα φώτα τους να λαμπυρίζουν καθως νύχτωνε.

Κάτι το γήρας, κάτι τα τόσα Rockwave που ακολούθησαν, οι μόνοι καλλιτέχνες που θυμάμαι με σιγουριά από κείνο το πρώτο αείμνηστο φεστιβάλ , είναι ο Moby και ο Iggy Pop.

Τον μεν Moby τον θυμάμαι γιατί μας ξάφνιασε ευχάριστα, παίζοντας και «ροκάροντας» σκληροπυρηνικά ( τότε τον είχαμε για λίγο φλούφλη ) .

Τον δε Iggy, θα μου τον θυμίζει για πάντα το πηγούνι μου.

Αφού τελείωσε ο Moby και κάτσαμε να ξαποστάσουμε από το τρελό χοροπηδητό, βγαίνει στη σκηνή ο δικός μου νωρίτερα απ΄ότι περίμενα. Για κακή μου τύχη, είχα πάει για κατούρημα? για μπύρα? για να βρώ κανα γνωστό? Θα σας γελάσω. Πάντως δεν ήμουν στο κατάλληλο σημείο όταν ξεκίνησε. Δηλαδή δεν ήμουν πρώτο τραπέζι πίστα, στην πρώτη γραμμή κάτω από τη σκηνή, όπως το συνηθίζαμε με τα συντρόφια μου-τα οποία παρεμπιπτόντως είχα χάσει μέσα στο γενικό χαμό-.

Αρχίζει ο Iggy να παίζει, αρχίζω κι εγώ να χώνομαι, να στριμώχνομαι, να τσαλαπατιέμαι για να προωθηθώ πιο κοντά. Παράλληλα με το χώσιμο, έπεφτε και το σχετικό κοπάνημα-παύλα-χορός-πάυλα – χεντμπάνκινγκ.

Δεν πρόλαβε ο αηδός να ολοκληρώσει ένα τραγούδι, και μπάμ ! του΄ρχεται μια μποτίλια στο κρανίο, δώρο από το αφιονισμένο κοινό. Τον παίρνουνε τα αίματα, αλλά αυτός αμάσητος. Όχι μόνο δε σταματάει τη συναυλία, αλλά πορώνεται χειρότερα , ουρλιάζει, χοροπηδάει, αλωνίζει τη σκηνή ωρυόμενος, ματωμένος και ημίγυμνος. Και κάνει τη μοιραία κίνηση . Στριφογυρνάει με όλη του τη δύναμη το μικρόφωνο κρατώντας το απ΄το καλώδιο και το εκσφενδονίζει στο πλήθος.

Μπορείτε τώρα να φανταστείτε ποιος ήταν ο γκαντέμης μέσα σε είκοσι χιλιάδες κόσμο, που το ‘φαγε στη μούρη…

Ναι λοιπόν! Εκεί που είχα βρεί μια θεσούλα και κοπανιόμουνα ανέμελος, νιώθω να τρώω την αόρατη υπεργροθιά, το βιονικό σφυρομπούκετο. Μου ήρθε ο ουρανός σφοντίλι. Σταματάω αποσβολωμένος το χορό, βλέποντας αστεράκια και το Χριστό φαντάρο και κοιτάω γύρω μου να καταλάβω από πού μου ήρθε και κυρίως τι μου ήρθε.

Is it a bird? Is it a plane?

Μπά!

Γύρω μου κάτι κοπελίτσες και κάτι πιτσιρικάδες που χορεύανε πόγκο. Δεν μου γέμιζαν το μάτι για αυτουργοί μπουνιάς ή αγκωνιάς τέτοιου βεληνεκούς. Αλλά πάλι? Τι διάλο!

Με τα πολλά, μετά από κανα πεντάλεπτο, ακούω τους πιτσιρίκους πίσω μου:

-« Ρε μαλάκα ! Ένα μικρόφωνο!»

-«Ναι ρε μαλάκα! Είναι αυτό που πέταξε ο Iggy προηγουμένως!»

-«Μαλάκαααα σουβενιιιίρ!!»

Το μυστήριο του μεταφυσικού μπουκέτου, λύθηκε.

Την υπόλοιπη συναυλία κουτσά-στραβά την έβγαλα, κρατώντας παράλληλα το σαγόνι μου.
Το μάτι μου και τα δόντια μου -πάλι καλά- δεν τα πέτυχε το ιπτάμενο μικρόφωνο.
(Αλλιώς ή γκαβός θα’μουν σήμερα, ή φαφούτης ).

Την άλλη μέρα το πρωί, φεύγαμε με την παρέα μου για διακοπές.

Η σεξουαλική μου ζωή εκείνο το καλοκαίρι καταστράφηκε ολεσχερώς , γιατί το σαγόνι μου ήταν για τους επόμενους δύο μήνες μπλέ και πελώριο.

Όλοι με μπερδεύαν με τον Γκμόχ.

Φωτογραφία ντοκουμέντο:
Εδώ ο Ίγγης αυτοσυγκεντρώνεται , για να μπορέσει να με πετύχει

ΥΓ : Το πιο άδικο πάντως ήταν, ότι το λάφυρο παρόλο που δικαιωματικά μου ανήκε, το σουφρώσαν οι πιτσιρικάδες.

Αυτά για σήμερα.

Περισσότερες ιστορίες γκαντεμιάς, τρέλας και κορδέλας , στα επόμενα τεύχη μας.

Who is who

2008-04-16T10:44:00.008+03:00

Επιτέλους, αυτό το ιστολόγιον, ξαναβρίσκει λόγο ύπαρξης στην σύντομη και μίζερη ζωή του.
Λεύκωμα!!! Γιούπυ! Θα παίξουμε!

Με κάλεσε η Ιnco που την κάλεσε η Αθηνά και η Mane-tarious και η Στάσσα.

Γράφω κι εγώ λοιπόν, με τα άλλα παιδάκια.

Όνομα:
Σκουίκυ Τοακακοκαλοποντίκι.

Γενέθλια:
Αργούν ακόμα.

Ζώδιο:
Μαϊμού κατά τους κινέζους (ποντικομαϊμού).

Χρώμα μαλλιών:
Γκρί-Καστανόν τρίχωμα.

Χρώμα ματιών:
Αλλοίθωρον, Μπλέ και Γουρλομάτικον.

Έχεις ερωτευτεί ποτέ?
Ναι, τον Ρατατούη, αλλά τώρα που έγινε διάσημος, δε με θέλει.

Είδος μουσικής που ακούς:
Psycedelic trance και Τερλέγκα.

Άγαπημένος Χαρακτήρας Disney-Warner Bros:
Ο Πασχάλης ( χαζός και αθώος ) .
Επίσης οι Τσίπ και Ντέηλ!

Ποιος φίλος/φίλη σου μένει πιο μακριά?
Ο Σάμυ.

Πρώτο πράγμα που σκέφτεσαι μόλις ξυπνήσεις:
Σκουίκ-μιόμ-μιόμ.

Κάτι που έχεις πάντα μαζί σου και δεν το αποχωρίζεσαι:
Τσιγαράκι?

Τί έχεις στον τοίχο σου?
Ποντικοπαγίδες. Κεφάλια από γάτες.

Τί έχεις κάτω απ’ το κρεβάτι σου?
Κεφάλια Γραβιέρα.

Αν ήσουν μόνος/η στο σπίτι και άκουγες ένα βάζο να σπάει τί θα έκανες?
Γαμώτο! Πάλι μου έσπασαν τα μουράνο!

Αγαπημένος αριθμός:
0, zero, κουλούρι.

Αγαπημένο όνομα:
Μπάντ Μαδερφάκερ.

Τα χόμπι σου:
Ροκάνισμα, Τρόχισμα δοντιών, Βουτιές στο λάδι, Κλέψιμο αυγών, Κωλοτούμπες στους αγρούς και στα τριφυλλάκια.

Πού θα ήθελες να ήσουν τώρα?
Στη Τζαμάϊκα.

Μια ευχή για το μέλλον:
Καλούς απογόνους.

Αν μπορούσες να ταξιδέψεις στο χρόνο και να γυρίσεις πίσω, σε ποια εποχή θα πήγαινες?
Στα sixties, στο Σαν Φραντζίσκο.

Φωτιά! Πάρε κάτι μαζί σου:
Τα ρουμπίνια μου και τα μπριγιάν μου! (και τα μασούρια με τις χρυσές λίρες). Θρασύς και φιλοχρήματος ο πόντικας.

Αγαπημένο λουλούδι:
Παπαρούνα η Αφγανική.

Αγαπημένη παλιά σειρά:
ΣΤΡ.ΠΖ 96, Ε ΕΣΣΟ, σειρά 244 ( παλιοσειρά ).

Αγαπημένη ταινία:
Συνήθως όταν τρώω, μου λένε «καλά, ταινία έχεις?». Δεν ξέρω τι εννοούν.

Αγαπημένο τραγούδι:
Smack my bitch up ( με παράλληλη παρακολούθηση του video clip, απαραιτήτως ).

Aγαπημένο βιβλίο:
Η φάρμα των ζώων.

Αγαπημένο ζώο:
Σκίουροι, κουνέλια και λοιπά τρωκτικά της οικογενείας μου.

Αγαπημένο ρούχο:
Κελεμπιά.

Αγαπημένος καλλιτέχνης/ιδα:
Nan Goldin, Sebastiao Salgado, Joel-Peter Witkin, Enki Bilal, Thomas Ott, κλπ,κλπ

Αγαπημένο χρώμα:
Μώβ.

Αγαπημένο φαγητό:
Γκρίκ φέϊμους μουζάκα, βέρι νάις σουβλάκι γουίθ τζατζίκι, και φυσικά τυράκι.

Με ποιον χαρακτήρα από cartoon (Disney, WB, comics) ταυτίζεσαι?
Αν και ποντικός, με τον Κλάρκ Γκέϊμπλ, τον γάτο του EDIKA, ή με την Λουκρητία του Αρκά.

Κακή συνήθεια:
Τα καλύτερα πράγματα στη ζωή, ως γνωστόν, είναι ή ανήθικα ή παράνομα ή παχαίνουν. Αλλά τι να κάνεις…
Έξις, Δευτέρα φύσις.

Χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς σου που σου αρέσει:
Αισιόδοξος και χαρωπός.

Χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς σου που δεν σου αρέσει:
-«Είστε αναποφάσιστος?»
-«Και ναι και όχι».

Συνηθισμένη ατάκα:
Φάγαμε και σήμερα…

Δουλειά που θα ήθελες να κάνεις, αν δεν έκανες αυτήν που κάνεις τώρα:
Υπεύθυνος εργαστηρίου , για πειράματα σε ανθρώπους .

Μεγαλύτερος φόβος:
α)Τα σαγόνια του καρχαρία.
β) Οι κατσαρίδες ( μπλιάξ ).

Η καλύτερη pizza:
Η πίτσα Ριμανίας.

Πιστεύεις ότι τα κατοικίδια ζώα είναι…:
Δείξε μου το σκύλο σου, να σου πώ ποιος είσαι.

Και τελευταία η ερώτηση must που συμπλήρωσε η Incontinentia

Άν δεν ήσασταν αυτό που είστε, τί θα θέλατε να είστε?:
Λέων ( το ποντίκι που βρυχάται ).

Με τη σειρά μου, πασάρω το λεύκωμα σε Urban, Αντίδραση και σέξ ,Marvin και Σακουλάκη.
Να γυρνάει!

Παιχνίδια ολυμπιακά. Για μεγάλα παιδιά.

2008-04-05T16:59:00.011+03:00

Ε όχι ρε μαλάκα μου!
Βρέθηκε η εθνική μας ομάδα άρσης βαρών ντοπαρισμένη!!??!!
Ε όχι! Βγαίνω απ΄τα ρούχα μου.
Δεν το πιστεύω!
Πέφτω απ΄τα σύννεφα!

Πού πήγαν τα αγνά ιδεώδη μας και το αθάνατο αρχαιοελληνικό Ολυμπιακό μας πνεύμα?
Τί κάνει το κράτος? Τί κάνει η εκκλησία μας? Τί κάνει ο Μίνως Κυριακού?

Εκτός πάλι άν όλα αυτά είναι μια σκευωρία των οχτρών του Ελληνισμού και των σιωνιστών.
Η αλήθεια όμως θα λάμψει! Μην πτοείσθε αδέρφια μου!
Οι αθλητές μας θα ξανακάτσουν κάτω απ΄τη μπάρα και στο Πεκίνο θα σαρώσουμε τα χρυσά.

Μονάχα μη βάλετε στην ομάδα τον Κόκκα, γιατί κινεί τις υποψίες...

Γνωστός αθλητής-πολιτικός, τρομοκρατεί αθώες γραίες,
επιδεικνύοντας τα καταστροφικά αποτελέσματα των στεροειδών.

Πάμε για ποδήλατο ?

2008-04-04T19:29:00.000+03:00

Λένε ότι το σέξ είναι σαν το ποδήλατο. Όσα χρόνια κι αν περάσουν, δεν ξεχνάς πώς να το κάνεις.
Για το σεξ μπορώ να σας πω πολλά. Για το ποδήλατο πάλι, όχι.
Βλέπετε όταν ήμουνα μικρός, η ποντικογιαγιά μου δεν με άφηνε να παίζω έξω. Η λεωφόρος που περνούσε μπροστά απ΄την φωλιά μας, ήταν καρμανιόλα. Στον στενό και μακρύ διάδρομο της πολυκατοικίας με τα 427 διαμερίσματα, τα ποδήλατα δεν χώραγαν ούτε να στρίψουν, ούτε να τσουλήσουν.
Όταν μεγάλωσα αρκετά, προσπάθησα να μάθω μηχανάκι. Τζίφος κι αυτό! Προσέφερα άφθονο γέλιο σε πεζούς και οδηγούς, μιας και σε κάθε φανάρι έπεφτα κάτω μαζί με το μηχανάκι.
(Ξέχναγα να κατεβάσω τα πόδια όταν σταμάταγα)
Μετά απ΄όλα αυτά, μάζεψα ντροπιασμένος τ΄αυτιά μου και πήρα διαζύγιο απ΄ τα δίκυκλα δηλώνοντας ανηκέστως ανισόρροπος.

Αυτό το γεγονός με έχει σημαδέψει έκτοτε. Το ότι δεν ξέρω ποδήλατο, είναι για μένα μια αναπηρία, ένα στίγμα, μια ντροπή ρε αδερφέ.

Θα μου πείτε τώρα γιατί σας τα λέω όλα αυτά και πού θέλω να καταλήξω...

Η παραπάνω εισαγωγή , ήταν στην πραγματικότητα μια πρόσκληση , πρόκληση και παράκληση.
Την Κυριακή 6 Απριλίου, διοργανώνονται πανελλαδικά αρκετές πορείες με ποδήλατα, σαν διαμαρτυρία για την άθλια αντιμετώπιση που επιφυλάσσουν στο ποδήλατο το κράτος και οι επίσημοι φορείς.
Επειδή εγώ όπως σας προείπα, κωλύομαι να συμμετέχω, παρακαλώ όσους πιστεύουν σ΄αυτό το όμορφο και φιλικό στο περιβάλλον και στο χρήστη μέσο, να πάνε με τα ποδηλατάκια τους και να κάνουν μια ορθοπεταλιά και για μένα...
Και πού είστε. Μετά την πορεία, θα ακολουθήσει street party . Αμφιβάλει κανείς πως θά ΄ναι σούπερ???

Διακοπή για Διαφημίσεις

2008-03-31T18:20:00.000+03:00

Το παιχνιδιάρικο μανιτάρι προωθεί σούπερ παιχνιδάκι στο Yellow Kid. Από κεί τσιμπάω κι εγώ την πρόσκληση και συμμετέχω πάραυτα. Ατέλειωτες ώρες χαράς και γέλιου στο γιουτούμπι.
Και νοσταλγίας.
Απολαύστε λοιπόν τις κάτωθι διαφημίσεις-σταθμούς στην ελληνική ( και όχι μόνο ) ΤV.
1) Για να μην τον παίρνετε από πίσω...
www.youtube.com/watch?v=siWRTHLZ4WU
2) Σκληρό παιχνίδι το ποδόσφαιρο.
www.youtube.com/watch?v=hRVLhncheOY

And last but not least
3) Άχ κουνελάκι, κουνελάκι.
www.youtube.com/watch?v=Oko6b-VGHrI

Καλή μου incontinentia, η σειρά σου....

Παίζοντας Σουρρεαλιστί

2008-03-31T17:18:00.000+03:00

Αγαπημένη παλαίστρια incontinentia, άν κάποιος άγνωστος μου χαρίσει λουλούδια στο δρόμο, δεν ξέρω τί ακριβώς θα του πώ. Άν πάλι με ρωτήσει τις παρακάτω ερωτήσεις, θα του απαντήσω ευθαρσώς, ώς κάτωθι:

-Γιατί κλαις;
-Σιγά μην κλάψω-σιγά μη φοβηθώ-σιγά μην κλάάάάψωωω…
-Γιατί δεν κλαις;
- Γιατί ήμουνα σκληρός και με λέγανε βιτάμ.
-Πού είναι ο βάλτος;
- Βασιλίσσης Αμαλίας και Βασιλίσσης Σοφίας γωνία , όπως πας για κέντρο, δεξιά σου, εμένα κοίτα, ά! γειά σου. Έφτασες.
-Ποιος και πού είναι ο δεσμοφύλακας;
- Τα σκυλιά που φυλάνε τ’ αφεντικά τους, εκεί απ΄έξω.
-Πού συναντάς μια εντελώς δική σου άβυσσο;
- Στο ανοιχτό μου εθνοδάνειο. Μα πολύ ανοιχτό.
-Περιφρονείς κάτι;
- Are you talking to me?
-Θα ερωτευόσουν για πάντα;
- Θα ερωτευόμουνα τα πάντα ( και τους πάντες ).
-Γιατί πουλιούνται τα «έργα τέχνης»;
- Κι οι καλλιτέχναι τι θα εκάναν? Κλέφτουρες θα γινόσαντο?
-Μήπως να αφαιρεθούν τα εισαγωγικά από την προηγούμενη ερώτηση;
- Οκέυ.
-Do you remember revolution?
-Επανάσταση για την κάβλα της.
-Θα ανέβαινες ένα βουνό αν το επέβαλε το ωροσκόπιό σου;
- Λυπάμαι. Τώρα που χάσαμε την Ολυμπία Καντούνη, δεν εμπιστεύομαι κανέναν άλλο στην σύνταξη του ωροσκοπίου μου.
-Θα σκότωνες τον παππού σου, αν το τζάμι δεν έσπαγε απ' τον πάγο;
- Εξαρτάται από το βάθος του μελομακάρονου.
-Θα μπορούσες να κλείσεις τα μάτια σου, αν η ζωή σου έστηνε καρτέρι;
- Όχι. Θα τα γούρλωνα για να την τρομάξω.
-Θα κυλούσε η πέτρα του θανάτου το πρωί, αν δεν κινδυνεύατε να τιμωρηθείτε απ΄το νόμο;
- Και ξυπνητήρια πέφταν κάθε μέρα στο κεφάλι μας, καθ΄όλη την προηγούμενη δεκαετία.
-Θα εξετάζατε το ενδεχόμενο να διανύσετε μετά τα μεσάνυχτα απ΄την αρχή μέχρι το τέλος την οδό Αχαρνών, αν γνωρίζατε ότι ποτέ δεν πρόκειται να σας συλλάβουν;
-΄Ως πρώην κάτοικος Πατησιών, πολλάκις διήνυσα την Αχαρνών απ΄άκρου εις άκρον, μεταμεσονυκτίως βεβαίως-βεβαίως. Ενίοτε συνελήφθην κίολας.
-Θα σκότωνες τον Μπους αν σου χάριζαν δέκα λαχταριστά εκλερ;
- Η δωροδοκία δεν είναι απαραίτητη..
-Θα μου έδειχνες τα σαπισμένα σου δόντια αν έβλεπες μέσα τους τ΄αστέρια;
- Ρε μπας και είσαι η νεράιδα των δοντιών ?
-Θα έπεφτες στο πηγάδι αν ήσουν θλιμμένος;
-Θα κατουρούσα στο πηγάδι, για να γουστάρω.

Το παραπάνω ερωτηματολόγιο το είχε μοιράσει η Υπερρεαλιστική ομάδα Αθήνας προ διετίας, στην έκθεση "Φαντασία της πραγματικότητας".

Παρότι η θεία πασταφλώρα το είχε απαντήσει τότε, την καλώ και πάλι σήμερα να δοκιμάσει την δυναμική των συνειρμών της .

Funny games

2008-03-31T17:07:00.000+03:00

Λοιπόν αυτό το βλόγιον δημιουργείται εν βρασμώ ψυχής και με βασικό σκοπό να μπορέσω να παίξω μπλογκοπαίχνιδα. Τουτέστιν, η σοβαρότητα μάλλον δε θα΄ναι το δυνατό του σημείο. Αυτά προς το παρόν. Διότι το λακωνίζειν εστί φιλοσοφείν.